مداخالت غیر دارویی در مدیریت و پیشگیری از دلیریوم در بخش مراقبتهای ویژه: یک مرور روایتی

دلیریوم به عنوان یک سندرم اختلال حاد مغزی با کاهش سطح هوشیاری، تفکر بینظم، عدم تمرکز و اضطراب شناخته می شود که در بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژه (ICU) شیوع بالایی دارد. مطالعات نشان می دهند که دلیریوم علاوه بر افزایش هزینه های بیمارستانی، زمان بستری و عوارض مرتبط، می تواند منجر به اختلالات شناختی طولانی مدت شود. این مقاله مروری به بررسی مداخلت های دارویی و غیر دارویی مختلف برای مدیریت و پیشگیری از دلیریوم پرداخته و بر اهمیت رویکردهای غیر دارویی تاکید می کند. دلیریوم یکی از مهمترین عوارض بیماران بستری در ICU است که با پیامدهای منفی متعددی همراه است. شیوع دلیریوم در بیماران بستری در ICU بین ۲۵ تا ۸۰ درصد گزارش شده است و این میزان در بخش های عمومی ICU به حدود ۴۱ درصد می رسد. دلیریوم با افزایش هزینه ها، طول مدت بستری و عوارض پس از ترخیص همراه است. بنابراین، پیشگیری و مدیریت این اختلال از اهمیت بالایی برخوردار است. مطالعات نشان داده اند که داروهایی نظیر هالوپریدول و داروهای کاهنده استیل کولین تاثیر قابل توجهی در پیشگیری و درمان دلیریوم ندارند. این یافته ها نیاز به جایگزینی روش های غیر دارویی یا ترکیب آن ها با مداخلت های دارویی را مطرح می کند.

کلیدواژه ها:

دلیریوم ، مراقبتهای ویژه ، مداخالت غیر دارویی ، پیشگیری