انریشی درمان شناختی رفتاری بر شکاوفکری، خودمدیریتی و حساسیت اضطرابی در افراد با نشانه های اختلالات اضطرابی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر شکاوفکری، خودمدیریتی و حساسیت اضطرابی در افراد با نشانه های اختلالات اضطرابی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی شهر اهواز بود. جامعه آماری این پژوهش، در افراد با نشانه های اختلالات اضطرابی است که به مراکز مشاوره روانشناختی مراجعه نموده و توسط متخصصین بالینی و براساس مصاحبه بالینی و پرسش نامه بندی اختلالات روانی تشخیص قطعی اختلالات اضطرابی داده شده است. دلیل نمونه گیری هدفمند، پیش آزمونی و طرح پژوهش، پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. لازم به ذکر است که این بیماران در بازه زمانی بهمن ماه ۱۴۰۱ تا دی ماه ۱۴۰۲ در جلسات مشاوره روانشناختی شهر اهواز شرکت نمودند. در ابتدا ۶۷ نفر با نشانه های اختلالات اضطرابی شناسایی شدند که نفرات آن ها، جهت شرکت در پژوهش، به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند. سپس، این افراد به صورت تصادفی به ۲ گروه ۲۰ نفره تقسیم شدند و در نهایت، به صورت تصادفی به گروه آزمایشی و گواه گمارده شدند ۲۰ نفر در گروه آزمایشی و ۲۰ نفر در گروه گواه (گروه) قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه نشخوار فکری - نولن - هوکسما و پرسشنامه خودمدیریتی اسکوران و اسکیت (۲۰۱۴) و پرسشنامه حساسیت اضطرابی پترسون و رایس (۱۹۹۸) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریان (آنکووا) بررسی شدند. نتایج پژوهش نشان داد که درمان شناختی رفتاری به طور معنی داری باعث افزایش خودمدیریتی و کاهش شکاوفکری، حساسیت اضطرابی در گروه آزمایش شده است. پیشنهاد می شود این درمان جهت کاهش شکاوفکری، حساسیت اضطرابی، افزایش خودمدیریتی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی - رفتاری ، خودمدیریتی ، شکاوفکری ، حساسیت اضطرابی