اثربخشی مهارت ابراز وجود بر اضطراب اجتماعی و سازگاری اجتماعی دانشجویان دختردانشگاه شهید چمران اهواز

هدف از این مقاله تعیین اثر بخشی آموزش ابراز وجود بر اضطراب اجتماعی و سازگاری اجتماعی دانشجویان دانشگاه شهید چمران اهواز بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ (۱۵ گروه کنترل، ۱۵ گروه آزمایش) نفر از دانشجویان بود که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به ابزارهای پژوهش که عبارت بودند از پرسشنامه اضطراب اجتماعی واتسون و فرند (۱۹۶۹) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل ۱۹۶۱ پاسخ دادند. طرح پژوهش از نوع پی ش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. پس از گزینش تصادفی گروه های آزمایش و کنترل، در آغاز برای هر دو گروه پیش آزمون اجرا و سپس مداخله آزمایشی (آموزش ابراز وجود) به عنوان متغیر مستقل در ۸ جلسه که هر جلسه ۹۰ دقیقه به طول انجامید، روی گروه آزمایش اجرا گردید و پس از پایان برنامه آموزشی از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد، سپس پیگیری پس از یک ماه به عمل آمد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل کواریانس (مانکوا) استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد، آموزش ابراز وجود باعث کاهش اضطراب اجتماعی و افزایش سازگاری اجتماعی دانشجویان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد و یافته ها بعد از یک ماه نیز پایدار بودند.

کلیدواژه ها:

آموزش ابراز وجود ، اضطراب اجتماعی ، سازگاری اجتماعی