عدم تقارن مغزی و اثرات عصب شناختی آن در کودکان

تقسیم کار توسط دو نیمکره زمانی تصور می شد که منحصر به فرد انسان باشد. گفتار، راست دست بودن، تشخیص چهره و پردازش روابط فضایی را می توان به عدم تقارن مغز در مهره داران اولیه پیش بینی کرد. مغز انسان اساسا متقارن است، از وسط تقسیم می شود. نیمکره مغز راست ورودی حسی را از سمت چپ بدن دریافت می کند و حرکت را هدایت می کند، در حالی که نیمکره چپ حاکم است توابع مربوطه برای سمت راست را هدایت کند. با توجه به این مقدمه هدف اصلی مطالعه حاضر بررسی عدم تقارن مغزی و اثرات عصب شناختی آن در کودکان می باشد. روش تحقیق مورد استفاده در این مطالعه از نوع کتابخانه ای می باشد. ابزار گردآوری اطلاعات فیش های بخصوص می باشد و برای تحلیل اطلاعات به دست آمده از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شده است. نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان داد منحصر به فردترین جنبه در سازمان دهی مغز انسان عدم تقارن مغزی است که بر این اساس، نیمکره های مغزی تا حدودی ساختار و کارکردهای جداگانه ای دارند. در اکثر افراد لوب فرونتال راست از لوب فرونتال چپ و لوب تمپورال چپ بزرگ تر هستند، با گذشت بیش از یک صد سال از مطالعه عدم تقارن مغز، کارکردهای جداگانه دو نیمکره نیز مشخص شده اند، نیمکره چپ (نیمکره ای که به عنوان نیمکره غالب در اکثر افراد شناخته می شود) در تمام عمکردهای زبانی شامل خواندن، نوشتن، درک و تولید کلمه و پردازش توالی ها (زبانی و حرکتی) نقش غالب دارد و نیمکره راست ظرفیت بالاتری در پردازش اطلاعات بینایی و فضایی، ادراک و تولید اطلاعات غیر کلمه ای از جمله موسیقی و بیان چهره ای دارد. از جمله مهم ترین شاخص های رفتاری عدم تقارن مغزی، برتری دستی و طرفی شدن زبان است که طبق مشاهدات اصلی بروکا برتری دستی با طرفی شدن زبان ارتباط نزدیکی دارد. عدم تقارن طبیعی مغز ممکن است تحت تاثیر عواملی تغییر کند.

کلیدواژه ها:

نیمکره مغز ، عدم تقارن مغزی ، عصب شناختی ، کودکان