اثربخشی روش تدریس فراشناخت بر یادگیری خودگردان دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرکرد

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش تدریس فراشناخت بر یادگیری خودگردان دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شد. پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی شهرکرد در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به تعداد ۴۰۰۰ نفر بود که از بین آنان تعداد ۳۰ نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه هر گروه ۱۵ نفر گمارش شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودگردانی پینتریچ و دیگروت (۱۹۹۰) بود که طی دو مرحله پیشآزمون و پس آزمون تکمیل شد. داده های به دست آمده با استفاده از تحلیل کواریانس تحلیل شد. نتایج نشان داد، آموزش به روش تدریس فراشناخت بر یادگیری خودگردان ۱۸/۱۲=F دانش آموزان موثر بوده است. همچنین آموزش به روش تدریس فراشناخت بر همه مولفه های یادگیری خودگردان از جمله: راهبردهای شناختی ۸۸/۱۲=F و فراشناختی و مدیریت تالش ۳۵/۹=F موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فراشناخت ، یادگیری خودگردان