تاثیر طرحواره درمانی بر آلکسی تایمیا در کودکان دارای والدین وابسته به مواد

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر طرحواره درمانی بر ناگویی خلقی کودکان دارای والدین وابسته به موادشهر تهران بود. پژوهش از نوع شبه آزمایشی بود. جامعه آماری شامل کودکان دارای والدین معتاد در شهر تهران بود که تعداد ۳۰ نفر از این کودکان به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه برابر ۱۵ نفری آزمایش و کنترل به صورت تصادفی جایگزین شدند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش عبارتند از، ناگویی خلقی تورنتو (۱۹۹۴) ده جلسه ۷۰ دقیقه ای طرحواره درمانی شیوه تجزیه و تحلیل داده در این پژوهش، تحلیل واریانس به کمک نرم افزار SPSS۲۲ انجام شد. نتایج نشان داده طرحواره درمانی تاثیر مثبت و معنی داری بر ناگویی کودکان داشت.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، ناگویی خلقی ، کودکان ، والدین ، وابسته به مواد