تحلیل ایفای دین توسط غیر مدیون از روی اضطرار با تاکید بر رویه قضایی

در راستای انجام تعهدات شخص مدیون بایستی ذمه خود را بری سازد، چرا که نمی توان تصور نمود که متعهد برای همیشه به طلبکار مدیون باشد؛ در نتیجه، در جریان یک تعهد، اولین شخصی که انتظار می رود که ایفای تعهد کند، متعهد است، اما گاهی شخص ثالثی مبادرت به ایفای تعهد می کند، در حالی که این وظیفه به عهده او نیست، از ظاهر ماده ۲۶۷ قانون مدنی مستفاد می گردد، ثالث در صورتی حق مراجعه به مدیون را دارد که اذن داشته باشد، اما آنچه مورد مناقشه است، این است که گاهی به دلیل وجود شرایط اضطراری امکان اخذ اذن از مدیون وجود ندارد و یا اذن نمی دهد و از آن جا که به حقوق شخص ثالث ضرر وارد می شود و موجب داراشدن بلاجهت مدیون می گردد، این پرسش مطرح می شود که آیا ثالث در شرایط اضطراری حق مراجعه به مدیون را دارد؟ این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش می باشد. یافته های این پایان نامه حاکی از آن است که علی رغم اینکه ماده ۲۶۷ قانون مدنی وجود اذن را لازم دانسته، اما رویه قضایی و قواعد فقهی و قوانین مختلف حق رجوع را برای ثالث در شرایط اضطراری تحت یکی از موارد سه گانه داراشدن ناعادلانه، استیفای ناروا، اداره فضولی مال غیر در نظر گرفته است. لازم به ذکر است در حقوق تجارت در بحث اسناد تجاری نیز این حق به رسمیت شناخته شده است. رویکرد این پژوهش توصیفی-تحلیلی می باشد و گردآوری مطالب به شیوه کتابخانه ای صورت پذیرفته است.

کلیدواژه ها:

ایفای دین ، ثالث ، متعهد ، شرایط اضطراری ، قانون مدنی