ساخت شکنی ریزوم های مردانگی در داستان کوتاه «شکارچیان در برف» اثر توبیاس ولف: مطالعه روان-جامعه شناختی

«مردانگی» همواره مسئله ای به شدت چالش برانگیز بوده است. در داستان کوتاه «شکارچیان در برف» (۱۹۸۱) به قلم توبیاس ولف، هر یک از شخصیت ها با تلاش برای اثبات مردانگی خود، به دنبال پیشی جستن از همتایان خود است. اما در ادامه، مردانگی این شخصیت ها به دلیل ناپایداری این مفهوم، دستخوش تغییرات ناچیز یا قابل توجهی می شود. در چنین فضای بی ثباتی، پژوهش حاضر به تحلیل داستان ولف در پرتو مدل جنسیت کانل و نظریه روان گسست کاوی ژیل دلوز و فلیکس گاتاری پرداخته تا انواع گوناگون مردانگی را شناسایی و نحوه دگرگونی و جایگشت آن ها را مطالعه کند. مدل سه گانه جنسیت کانل بر قدرت، روابط تولید و مناسبات عاطفی استوار است بنابراین، پژوهش حاضر ابتدا به مطالعه هر یک از مردانگی های مشاهده شده در سه شخصیت اصلی داستان وولف به عنوان نوعی ریزوم در جامعه می پردازد و سپس نحوه ی جابه جایی آن ها را طی فرآیندی موسوم به قلمروزدایی و ایجاد قلمروهای جدید (بازقلمروسازی) بررسی می کند. در ابتدای داستان، هر یک از شخصیت های داستان ولف (کنی، فرانک و تاب) نماینده ی نوع خاصی از مردانگی هستند؛ درحالی که کنی با گردن کشی، سعی در غلبه بر دیگران دارد (مردانگی هژمونیک)، فرانک نقش هم دست او را در سوءاستفاده از تاب ایفا می کند (به ترتیب، مردانگی هم دست و حاشیه ای). اما در ادامه ی داستان، این ریزوم های کهن و تثبیت شده در لحظه ی جابه جایی نقش ها، قلمروزدایی شده و پایانی حزن انگیز را رقم می زنند. یافته های پژوهش حاضر نشان می دهند که هر دو نوع مردانگی افراطی به یک اندازه برای جامعه زیان باراند چراکه تجربه ی سوءاستفاده تاثیری منفی بر سوءاستفاده گر (مردانگی هژمونیک و هم دست) و قربانی (حاشیه ای) دارد و منجر به فساد و تباهی می شود.

کلیدواژه ها:

مردانگی" ، روان گسست کاوی" ، ریزوم" ، قلمروزدایی/بازقلمروسازی" ، " ، مدل سه گانه ی جنسیت کانل"