رابطه میان مسکن و سبک زندگی بومی از دیدگاه پدیدارشناسی

بخش بسیار مهمی از سبک زندگی جامعه ها؛ در محیط و فضای سکونت آنان جلوه گر شده است. بدین نظر هویت و بسیاری از ارزشهای مردم با مسکن متناسب با سبک زندگی آنان در آمیخته شده است. آدمی از بدو سکونت خود در مسکن، چیزی به غیر از حفاظت از ارزشهای معنوی، موقعیت های اجتماعی و اقتصادی؛ و به طور اهم هویت خویش را از جمله اهداف مهم و حیاتی زندگی خود می پنداشته. بدین خاطر است که بسیاری از مجتمع های مسکونی و یا به طور اخص؛ فضای سکونت در بافت های تاریخی؛ برای بسیاری از جوامع ارزشمند بوده و تعلق خاطر فراوانی نسبت به این دسته از محیط ها دارند. متاسفانه در عصر حاضر در عده ای از برنامه ریزی ها و طرح اندازی های محیط سکونت جامعه ها، این دسته از امور بسیار تنزل یافته و به جای اهمیت دادن به مسائل کیفی محیط، فقط به مباحث کمی آنها توجه می شود. بدین جهت یکی از گرایش های مهم صاحبنظران و پژوهشگران در خصوص پرداختن به این دسته از مباحث است تا دوباره بتوان انسان و سکونت او را به طور شایسته و بایسته کشف کرد. پژوهش روبرو با مد نظر قراردادن جامعه ی موجود در بافت تاریخی شهر دزفول، و با تکیه بر رویکرد پدیدار شناسانه؛ سعی در کشف و ثبت نسبت میان مسکن و سبک زندگی بومی این جامعه را در نظر دارد. در نهایت یکی از اهداف این پژوهش، مد نظر قرار دادن سبک زندگی بومی جامعه ی این بافت تاریخی برای احیای آن به جهت هر گونه برنامه ریزی و طرح ریزی در سازمان فضایی آن را مد نظر قرار داده است.

کلیدواژه ها:

مسکن ، سبک زندگی بومی ، بافت تاریخی ، پدیدار شناسی ، حس مکان- روح مکان ، شهر دزفول