کاربست مصلحت در نظام سیاسی مبتنی بر ولایت فقیه با تاکید بر دیدگاه های آیت الله جوادی آملی

مصلحت در فقه از جایگاه ویژه ای به ویژه فقه سیاسی برخوردار است. فقه سیاسی در مقام بهره گیری از مصلحت در سه مقام؛ «تشریع احکام از سوی خداوند»، «استنباط احکام شرعی» و «اجرای احکام شرعیه» می باشد که نوشتار حاضر با برگزیدن مقام سوم کارکرد مصلحت، یعنی "اجرای احکام شرعی" به بررسی نقش و جایگاه مصلحت در فقه سیاسی شیعه بویژه در نظام ولایت فقیه با تاکید بر اندیشه های آیت الله جوادی آملی خواهد پرداخت. از این رو، پرسش اصلی عبارت است از اینکه؛ نقش مصلحت در اجرای احکام اسلامی چگونه بوده و دیدگاه آیت الله جوادی آملی چگونه به این نقش اشاره می کند که از روش کتابخانه ای اسنادی برای پاسخ بهره گرفته شده و فرضیه پژوهش نیز بر این استوار است که مصلحت نقش ویژه ای در فقه سیاسی برای اداره جامعه اسلامی با محوریت ولایت فقیه بویژه ولایت مطلقه فقیه دارد و یافته ها حکایت از توامانی وظیفه و اختیار ولی فقیه و همچنین بسط گستره اختیارات ولی فقیه بر مبنای گستره وظایف آن تا سرحد اختیارات پیامبر(ص) و امامان معصوم(ع) در مقام اجرای احکام اسلامی و مصلحت سنجی در چارچوب استنباط صحیح از احکام اسلامی برای رفع تزاحم احکام اسلامی با استفاده از قاعده «تقدم اهم بر مهم» دارد.

کلیدواژه ها:

مصلحت ، ولایت فقیه ، ولایت مطلقه ، فقه شیعه ، آیت الله جوادی آملی