ارتباط تمایزیافتگی خود با رضایت زناشویی با میانجیگری شادکامی در بین متاهلین شهرستان گناباد

پیشگفتار: تمایزیافتگی مهمترین مفهوم نظریه سیستم های خانواده است و بیانگر میزان توانایی فرد در تفکیک فرآیندهای عقلانی و احساسی از یکدیگر است. انتظار می رود همسرانی که دارای تمایزیافتگی پایینی هستند، بلوغ عاطفی کمتری را دارا و ظرفیت محدودی برای صمیمیت و یکی شدن و در نتیجه رضایت از رابطه و برخورداری از شادکامی داشته باشند. در مقابل در نظام های زناشویی تمایزیافته، همسران، تفاوت عقاید یکدیگر را تحمل و واکنش عاطفی کمتری را تجربه می کنند، در نتیجه نقشی صمیمانه تر و رابطه ای شادتر خواهند داشت. در این پژوهش رابطه بین تمایزیافتگی خود، شادکامی و رضایت زناشویی مورد بررسی قرار گرفت. هدف، تعیین ارتباط تمایزیافتگی خود با شادکامی و رضایت زناشویی متاهلین شهرستان گناباد بود. روش: جامعه آماری این پژوهش توصیفی همبستگی از نوع تحلیل مسیر را کلیه زنان و مردان متاهل شهر گناباد تشکیل داده است. از این جامعه آماری اساس فرمول کوکران ششصد و چهل نفر بر اساس روش نمونه گیری طبقه ای متناسب با حجم جامعه آماری انتخاب شدند. مهمترین ملاک ورود به پژوهش تاهل افراد بود. داده ها بر اساس پرسشنامه تمایزیافتگی خود اسکورن و فریدلندر، پرسشنامه شادکامی اکسفورد و مقیاس رضایت زناشویی اینریچ جمع آوری گردید. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از روش های ضریب همبستگی پیرسون، ضریب مسیر و تحلیل مسیر انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد، تمایزیافتگی خود بر شادکامی و شادکامی نیز با رضایت زناشویی مرتبط است بررسی رابطه مستقیم بین تمایزیافتگی خود با رضایت زناشویی نشان داد که هر چند این ارتباط موثر می باشد ولی تاثیر مستقیم تمایزیافتگی بر رضایت زناشویی کمتر از شادکامی است. پی آمد: تمایزیافتگی خود یکی از متغیرهای مهم پیشبینی کننده رضایت زناشویی است. که به طور مستقیم و غیرمستقیم یا با میانجیگری متغیر شادکامی بر رضایت زناشویی اثر مثبت داشته است. بر این مبنا می توان از آن در مشاوره ها و برنامه ریزی های آموزشی زوجین استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

Self-Differentiation ، Marital Satisfaction ، Happiness ، تمایزیافتگی خود ، شادکامی ، رضایت زناشویی