تاثیر برنامه حرکتی اسپارک بر متغیر روانشناختیERP N۲۰۰ و مهارت های حرکتی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی

زمینه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی برنامه حرکتی اسپارک بر پتانسیل وابسته به رویداد N۲۰۰ و مهارت حرکتی کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی انجام شد. روش تحقیق: در این پژوهش نیمه تجربی، از بین دانش آموزان پسر پایه اول تا سوم دوره ابتدایی منطقه ۲۲ تهران ۲۸ نفر با اختلال هماهنگی رشدی بر اساس معیارهای دستورالعمل آماری و تشخیصی اختلالات روانی نسخه چهارم انتخاب شدند. آزمودنی ها در ابتدا در پیش آزمون ارزیابی حرکات کودکان MABC-۲ شرکت کردند سپس بر اساس پیش آزمون های ارزیابی حرکات کودکان MABC-۲ به دو گروه همگن تقسیم و به شکل تصادفی در دو گروه تجربی (۱۴ نفر با میانگین سنی ۳۹/۱±۶/۸) و کنترل (۱۴ نفر با میانگین سنی ۱۵/۱±۱۱/۸) جای گرفتند. گروه تجربی تمرین های حرکتی منتخب را به مدت۱۶ جلسه چهل و پنج دقیقه ای (سه جلسه در هفته) انجام دادند و در که انتهای دوره هر دو گروه در پس آزمون شرکت نمودند. از روش تحلیل کوواریانس برای تحلیل نتایج استفاده شد. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل کوواریانس برای پتانسیل وابسته به رویداد پس آزمون نشان داد که پس از مداخله تمرینی زمان تاخیر مولفهN۲۰۰ تکلیف بازداری در ناحیه ناحیه Fz، F۴، C۳ و P۴ بهبود معناداری داشتند. همچنین عملکرد حرکتی در خرده آزمون چالاکی و هدف گیری و تعادل بهبود معنادار داشتند و در خرده آزمون نخ کشی تغییر معناداری مشاهده نشد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش، به نظر می رسد برنامه حرکتی تاثیر معناداری بر برخی از شاخص های پتانسیل وابسته به رویداد و عملکرد حرکتی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

اختلال هماهنگی رشدی ، برنامه حرکتی ، پتانسیل وابسته به رویداد ، عملکرد حرکتی