بررسی ضرورت ها، موانع و ادبیات نظری و حقوقی تحقق استراتژی رادیو تلویزیون خصوصی بر بستر سیاست رسانه ای جمهوری اسلامی ایران

رشد سریع تکنولوژی های ارتباطی و توسعه شبکه های اجتماعی، مخاطبان را به سمت فضاهای جدید ارتباطی موجود بر بستر اینترنت یا رسانه های رقیب کشانده است. در جمهوری اسلامی ایران بر خلاف بسیاری از کشور ها، همچنان مهم ترین شبکه های اجتماعی با محدودیت دسترسی روبرو شده اند و نظام پخش در رادیو و تلویزیون هم انحصارا متعلق به صدا و سیما است. نبود رقابت در تولید محصولات رسانه ای موجب شده تا بسیاری از مخاطبان ببیننده شبکه های فارسی زبان خارج از کشور شده و یا اقبالی به دیدن تولیدات صدا و سیما نداشته باشند. هدف این پژوهش بررسی ضرورت ها، موانع و ادبیات نظری و حقوقی تحقق استراتژی رادیو تلویزیون خصوصی بر بستر سیاست رسانه ای جمهوری اسلامی ایران است. برای این منظور با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی و جمع آوری اسناد کتابخانه ای تلاش شده تا با مروری بر ادبیات نظری موجود در خصوص لزوم رقابت رسانه ای با تاسیس شبکه های خصوصی، محدودیت ها و موضع گیری های قانونی در کشور در خصوص خصوصی سازی در صدا و سیما، بیان تجربه سایر کشورها در خصوص راه اندازی شبکه های خصوصی و همچنین تشریح نظر موافقان و مخالفان خصوصی سازی رسانه ای، امکان تاسیس رسانه های دیداری و شنیداری خصوصی در کنار صدا وسیمای جمهوری اسلامی ایران بررسی و ضرورت وجود این فضای جدید تاکید شود. اینکه در خصوص راه اندازی شبکه های خصوصی در ایران در نهادهای حقوقی و قانون اساسی چه موضع گیری شده و اساسا چه موانع و راهکارهایی بر سر راه این مهم وجود دارد، سوالات اساسی پژوهش در پیش رو است. تجربه سایر کشورها، ادبیات نظری ارتباطی، و بررسی، به روز رسانی و تفسیر درست قانون نشان می دهد برای ارائه نظام مطلوب رادیو و تلویزیونی در کشور، حضور رسانه های دیداری و شنیداری خصوصی در کنار رسانه ملی می تواند علاوه بر جذب مخاطبان بیشتر، ظرفیت های متنوعی را هم برای برنامه سازی در فضای رقابتی مبتنی بر قوانین جمهوری اسلامی ایران، فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

خصوصی سازی ، خصوصی سازی رسانه ای در ایران ، نظام حقوقی ایران