تاثیر فناوری های نوین دنیای مجازی بر حقوق کیفری رایج انسان ها

این مقاله به بررسی خطرات استفاده از فناوری واقعیت مجازی جهت دستیابی به اهداف حقوق کیفری می پردازد. در گام نخست با بررسی مطالعات علمی، جهت تعیین ماهیت واقعیت مجازی، آن را یک فناوری عصبی غیر تهاجمی که واجد هوش مصنوعی با ریسک بالا است شناسایی کرده است و در عین حال آن را یک فناوری عصبی تغییردهنده معرفی می کند که امکان تغییر آنچه که مردم آن را به عنوان واقعیت درک می کنند دارد که از این امکان تحت عنوان«واقع گرایی»که بیانگر غوطه ور شدن احساسی کاربر در یک تجربه مجازی است یاد می شود. نتایج این ظرفیت، سه خطر کلیدی را آشکار می کند که عبارتند از: ۱. قابلیت جمع آوری داده های گسترده و ذخیره شده در طول استفاده از آن ۲. توانایی واقعیت مجازی برای بازتولید ذهنی تجربه "فیزیکی" آواتار در کاربر ۳. ظرفیت قابل توجه آن برای دستکاری افراد. در گام دوم این مقاله فعالیت های مجرمانه بالقوه را در محیط های مجازی، با تمرکز بر نقض حریم خصوصی ذهنی و دستکاری کاربران بررسی نموده و در نهایت پیشنهاد می شود که حقوق کیفری باید برای تعریف «خط قرمز» استفاده وسیع از واقعیت مجازی توسط شهروندان مداخله کند و یک چارچوب قانونی برای جرم انگاری آسیب ها و خطرات مرتبط با آن ترسیم نماید؛ بنابراین تدوین یک سیاست کیفری جامع و مانع که متضمن قوانین کیفری متناسب با فناوری درحال تحول مذکور می باشد ضروری است.

کلیدواژه ها:

حقوق کیفری ، واقعیت مجازی ، حقوق مجازی ، رباتیک