بررسی تاثیر تدریس معلمان بر یادگیری دانش آموزان

این پژوهش باهدف بررسی تاثیر روش های تدریس معلمان بر یادگیری دانش آموزان با رویکرد ترکیبی (کمی - کیفی) در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. جامعه آماری شامل معلمان و دانش آموزان مقطع متوسطه اول از ۱۵ استان های کشور بود که با روش نمونه گیری تصادفی طبقی چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسش نامه استانداردشده، مصاحبه نیمه ساختاریافته، و مشاهده سیستماتیک جمع آوری و با استفاده از تحلیل عاملی تاییدی، مدل سازی معادلات ساختاری، و تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد روش های تدریس فعال (مانند یادگیری مشارکتی و پروژه محور) به طور میانگین ۴۲ درصد بهبود در نتایج یادگیری ایجاد می کنند. همچنین، تاثیرپذیری روش ها از شرایط بومی هر منطقه، به ویژه در مناطق محروم، از نکات کلیدی این پژوهش بود. از سوی دیگر، معلمان باسابقه ۸ تا ۱۵ سال بیشترین اثربخشی را در تطبیق روش های نوین با نیازهای دانش آموزان نشان دادند. چالش های اصلی شامل کمبود امکانات، تراکم کلاس ها، و مقاومت در برابر تغییر بود، درحالی که حمایت مدیران و دوره های آموزشی کاربردی به عنوان عوامل تسهیل کننده شناسایی شدند. این پژوهش بر لزوم بومی سازی روش های تدریس باتوجه به تنوع فرهنگی و جغرافیایی ایران تاکید دارد و الگوی «تدریس انطباقی» را به عنوان راهکاری موثر پیشنهاد می کند. نتایج می تواند مبنای سیاست گذاری های آموزشی در سطوح خرد و کلان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس ، یادگیری دانش آموزان ، آموزش انطباقی ، پژوهش ترکیبی