اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر تاب آوری، تحمل پریشانی و ارتقای کیفیت زندگی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس در مرحله ی فاز حاد؛ مطالعه کارآزمایی بالینی

مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس(MS) از اختلالات ناتوان کننده عصبی است که بیماران مبتلا به آن علاوه بر مشکلات جسمانی، مشکلات شناختی متعددی را نیز تجربه می کنند. بر همین مبنا هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر تاب آوری، تحمل پریشانی و ارتقای کیفیت زندگی زنان مبتلا به MS در مرحله ی فاز حاد انجام شد. روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع مداخله نیمه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. تعداد۳۰ نفر از زنان دارای بیماری MS در مرحله حاد بیماری مراجعه کننده به درمانگاه فوق تخصصی بیمارستان بوعلی سینا شهر ساری در سال ۱۴۰۲ تا  ۱۴۰۳ به روش نمونه گیری در دسترس و بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب و به صورت تصادفی (روش قرعه کشی) در دو گروه ۱۵ نفره مداخله و کنترل گمارده شدند. هر دو گروه قبل شروع مداخله و پس از آن به پرسشنامه های تاب آوری کانر و دیویدسون، تحمل پریشانی سیمونز وگاهر و کیفیت زندگی مربوط به بیماران MS هوبارت و همکاران پاسخ دادند. مداخله درمانی طی ۸ جلسه بر طبق پروتکل هیمبرگ و بکر انجام شد. داده های پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از تحلیل واریانس(ANCOVA) و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: درمان شناختی رفتاری بر تاب آوری (۰۰۱/۰p<،۵۱/۹B=)، تحمل پریشانی (۰۰۱/۰p<، ۲۴۵/۰B=) و کیفیت زندگی (۰۰۱/۰p<،۳۱/۱۵ B=-) زنان مبتلا بهMS  در مرحله حاد بیماری تاثیر معناداری داشته است. نتیجه گیری: پیشنهاد می گردد برای بیماران در مرحله حاد بیماری نیز مداخلات روانشناختی از قبیل درمان شناختی- رفتاری صورت پذیرد. این مقاله حاصل پایان نامه کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری در سال ۱۴۰۳    می باشد.

کلیدواژه ها:

Cognitive-Behavioral Therapy ، Multiple Sclerosis ، Resilience ، Distress Tolerance ، Quality of Life ، درمان شناختی رفتاری ، مولتیپل اسکلروزیس ، تاب آوری ، تحمل پریشانی ، کیفیت زندگی