نقش بدرفتاری عاطفی دوران کودکی در پرخاشگری بزرگسالی با واسطه گری تنظیم هیجان در دانشجویان دانشگاه یزد

مقدمه: پرداختن به امر پرخاشگری در بزرگسالان و نوجوانان برای مدیریت سلامت جامعه ضرورت دارد و یکی از مهم ترین اقدامات در این راستا شناخت متغیرها و عوامل موثر بر پرخاشگری است؛ لذا پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش بدرفتاری عاطفی دوران کودکی در پرخاشگری نوجوانی با واسطه گری تنظیم هیجان در دانشجویان دانشگاه یزد انجام شد. روش بررسی: روش پژوهش از حیث رویکرد کمی، از نظر هدف کاربردی و به شیوه توصیفی- همبستگی انجام شد. جامعه آماری دانشجویان علوم انسانی دانشگاه یزد در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بودند که تعداد «۲۰۰» نفر از آن ها به عنوان نمونه آماری در نظر گرفته شد. روش نمونه­گیری غیرتصادفی در دسترس بود. ابزار پژوهش پرسش نامه پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲)، پرسش نامه تجارب دوره زندگی گیب و همکاران (۲۰۰۱) و پرسش نامه دشواری های تنظیم هیجان گراتز و رومر (۲۰۰۴) بود که پایایی هریک از پرسش نامه ها از طریق ضریب آلفای کرانباخ به ترتیب ۸۸/۰، ۹۲/۰ و ۹۰/۰ به دست آمد. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS۲۵ وAMOS۲۴  از مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بدرفتاری عاطفی به صورت مستقیم و معنادار پرخاشگری نوجوانی (۲۸/۰=β و ۰۱/۰>P) و دشواری تنظیم هیجان (۴۸/۰=β و ۰۱/۰>P) را پیش بینی می کند و همچنین دشواری تنظیم هیجان به عنوان یک متغیر واسطه ای به صورت مثبت و معنادار بر پرخاشگری دانشجویان (۵۴/۰=β و ۰۱/۰>P) تاثیر دارد. نتیجه گیری: در نتیجه نوع رفتار والدین با کودک به خصوص بدرفتاری های عاطفی دوران کودکی می تواند در زندگی بزرگسالی و نیز گرایش به پرخاشگری و میزان تنظیم هیجان فرد تاثیرگذار باشد.

کلیدواژه ها:

Adulthood ، Aggression ، Childhood ، Emotion Regulation ، Emotional Maltreatment ، بزرگسال ، پرخاشگری ، تنظیم هیجان ، دانشجویان ، کودکی