عدالت قراردادی در حقوق ایران با مطالعه تطبیقی اصلاحیه 2016 قانون مدنی فرانسه

قراردادها عامل ایجاد برقراری ارتباطات اقتصادی و اجتماعی میان افراد جامعه بوده ،لذا از این جهت دارای اهمیت هستند، قراردادها توافقات و تراضی حاصل از مذاکرات بین طرفین بوده و آن هارا ملزم به اجرای تعهدات عهده دار شده می نماید. هدف از انتخاب این موضوع، بررسی جایگاه عدالت در قراردادهای خصوصی و تلاش در جهت نهادینه نمودن آن در قراردادها بوده، که پژوهشگر با مورد بررسی قراردادن دونظام حقوقی ایران و فرانسه و جست وجو در مفاد قانون مدنی دو کشور سعی بر نمایان نمودن اهمیت وجود عدالت در قراردادها نموده است. عدالت قراردادی با هدف احقاق حقوق طرفین، به ویژه طرف ضعیف تر و آسیب پذیر تر در قراردادها به ایفای نقش پرداخته و بروز عدالت قراردادی در قراردادها به چند فاکتور از جمله : انجام مذاکره پیش از انعقاد قرارداد، تفهیم اهداف طرفین از انعقاد قرارداد و شفاف سازی و پرهیز از لفافه گویی و وجود حسن نیت در قراردادها نیازمند می باشد. تغییرات رخ داده در کد ناپلئون در سال 2016 در بخش تعهدات فصل 3و4 قانون مدنی فرانسه نشان از این دارد که، با توجه به اینکه قانون مدنی ایران اقتباسی از قانون مدنی فرانسه می باشد باید بازنگری در آن صورت گرفته تا قانون همیشه بتواند پاسخگوی نیاز افراد باشد. بررسی ها حاکی از این هستند که تحقق عدالت با پیشرفت جوامع نیاز به تلاش بیشتر و عزم اراده ی عمومی دارد و بروز عدالت در قراردادها اراده ی جمعی را طلبیده و باید پشتوانه ای همچون حمایت حاکمیت را دارا باشد. قوانین با پیش بینی مفادی همچون حسن نیت و منع شروط تحمیلی و ایفای ناروا می تواند تا حدودی از پایمال شدن حقوق افراد جلوگیری نموده وبه احقاق و احیاء عدالت قراردادی در قراردادهای خصوصی بپردازد. از جمله نتایج دست یافته شده در این پژوهش پی بردن به جایگاه حاکمیت ها به عنوان قدرت کنترل کننده جامعه بوده و حاکی از آثار تدوین قوانین صحیح و کارآمد در راستای تحقق عدالت قراردادی می باشد. روش تحقیق این پژوهش مطالعه ی کتابخانه ای و تحلیل داده های جمع آوری شده می باشد.

کلیدواژه ها:

عدالت قراردادی ، حقوق ایران ، قانون مدنی ، فرانسه