رابطه هوش هیجانی و تاب آوری با سازگاری اجتماعی در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه هوش هیجانی و تاب آوری با سازگاری اجتماعی در نوجوان انجام گرفته است. این پژوهش با روش توصیفی_همبستگی و جامعه آماری را کلیه دانش آموزان پسر دوره متوسطه دوم (شهر تنکابن) در سال تحصیلی( ۰۳-۱۴۰۴) مشغول به تحصیل تشکیل می دادند که یک دبیرستان با نمونه ای ۱۰۰ نفری با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزار استفاده شده در بخش گرد آوری اطلاعات پرسشنامه هوش هیجانی با ضریب پایایی(۸۰/۰)، پرسشنامه تاب آوری با ضریب پایایی(۷۱/۰) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی با ضریب پایایی(۸۴/۰) بوده است. به منظور بررسی این پژوهش از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد بین هوش هیجانی و تاب آوری با سازگاری اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. هم چنین نتایج رگرسیون چندگانه نشان می دهد متغیر های هوش هیجانی و تاب آوری پیش بینی کننده ی مثبتی برای سازگاری اجتماعی می باشد. علاوه بر آن هوش هیجانی در مقایسه با تاب آوری متغیر پیش کننده قوی تری برای سازگاری اجتماعی می باشد. در آخر می توان نتیجه گرفت افزایش و ارتقای هوش هیجانی و تاب آوری در نوجوان در سازگاری اجتماعی نقش مهم و تعیین کننده ی دارد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش هیجانی ، تاب آوری ، نوجوانی ، سازگاری اجتماعی.