نقش آموزش مهارت های کار گروهی در پروژه های علمی بر رشد همکاری و خلاقیت دانش آموزان ابتدایی

این مطالعه با هدف تحلیل تاثیر آموزش ساختاریافته مهارت های کار گروهی در پروژه های علمی بر رشد همکاری و خلاقیت دانش آموزان ابتدایی انجام شد. پژوهش حاضر با رویکرد ترکیبی (کیفی-کمی) و با مشارکت ۲۰۰ دانش آموز پایه چهارم تا ششم از ۱۰ کلاس درس در مناطق مختلف تهران اجرا شد. گروه آزمایش به مدت ۳ ماه تحت آموزش مهارت های اجتماعی نظیر تقسیم وظایف، گوش دادن فعال، مدیریت تعارض و ارائه بازخورد سازنده قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل تنها در پروژه های علمی استاندارد مشارکت داشتند. داده ها از طریق پرسشنامه های استانداردشده (بر اساس معیارهای تورنس، ۲۰۰۸) و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان جمع آوری شدند. نتایج کمی نشان داد میانگین نمره همکاری در گروه آزمایش از ۲.۸ به ۴.۱ (در مقیاس ۵ امتیازی) افزایش یافت (۰۵/۰ > p). همچنین، ارزیابی پروژه های علمی گروه آزمایش حاکی از ۴۰٪ ایده های نوآورانه تر نسبت به گروه کنترل بود. تحلیل کیفی مصاحبه ها نیز بهبود تعاملات مثبت، کاهش تنش های گروهی و تقویت تفکر انتقادی را تایید کرد. این یافته ها با چارچوب نظری ویگوتسکی (۱۹۷۸) در خصوص نقش تعامل اجتماعی در یادگیری و مدل آمابیل (۱۹۹۶) درباره ارتباط محیط مشارکتی با خلاقیت همسوست. پژوهش حاضر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی علوم ابتدایی را با تاکید بر ادغام آموزش مهارت های کار گروهی و تربیت معلمان در حوزه مدیریت پروژه های جمعی آشکار می سازد. این رویکرد نه تنها همکاری و خلاقیت را تقویت می کند، بلکه دانش آموزان را برای مواجهه با چالش های پیچیده علمی در آینده آماده می سازد.

کلیدواژه ها:

کار گروهی ، خلاقیت ، همکاری ، پروژه های علمی ، دانش آموزان ابتدایی ، مهارت های اجتماعی