آموزش فعال و تعامل دانش آموزی، پیاده سازی اصول سازنده گرایی در کلاس

سازنده گرایی از نظریه های جدید و منحصر به فرد یادگیری می باشد. سازندگی یک رویکرد در روانشناسی یادگیری است که براساس کار پیاژه وویگوتسکی است که از یک شکل انتقالی ازمعلم محوری به فراگیر محوری حمایت می کند. تئوری سازندگی عقیده دارد که یادگیری رشد است وجذب، انطباق وساختن، فرایندهای عملگرپایه در یادگیری هستند. محور اصلی سازنده گرایی این است که فراگیران، دانش و معنا را فعالانه بر مبنای تجربیات پیشین خود می سازند. هدف محیط های یادگیری سازنده گرا این است که تجربه هایی غنی ایجاد کنند تا دانش آموزان را به یادگیری ترغیب نمایند. این پژوهش به روش مروری و از نوع کتابخانه ای بر آن است تا به بررسی آموزش فعال و تعامل دانش آموزی، پیاده سازی اصول سازنده گرایی در کلاس بپردازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، سازنده گرایی ، آموزش فعال ، دانش آموزان ، معلم .