ارتقای مهارت فرزند پروری به منظور افزایش قصد بارداری: تدوین یک برنامه آموزشی

مقدمه: با توجه به کاهش نرخ باروری در ایران، یکی از مهمترین دغدغه های سیاستگذاران کشور، افزایش میزان باروری است، این در حالیست که بر اساس نتایج مطالعه ای کیفی یکی از نگرانی های زنان که مانع فرزند آوری آنان است احساس بی کفایتی در فرزند پروری ذکر شده است. از آنجائیکه قصد بارداری بر مبنای نظریه رفتار برنامه ریزی شده شکل می گیرد، لذا این مطالعه با هدف تدوین یک برنامه آموزش مهارت فرزند پروری بر مبنای نظریه مذکور، به منظور افزایش قصد بارداری در زنان انجام شد. مواد و روش کار: با بررسی موانع فرزند آوری بر اساس مطالعه ای کیفی، احساس بی کفایتی در فرزند آوری به عنوان عامل قابل مداخله انتخاب شد. پس از مطالعه متون مرتبط، برنامه آموزشی مهارت فرزند پروری بر مبنای نظریه رفتار برنامه ریزی شده، با محتوای مهارت خودآگاهی، هنر فرزندپروری یونیسف، و سفارشات دین اسلام تدوین گردید. برای اعتبار سنجی برنامه از روایی محتوای کیفی با استفاده از نظرات ۱۰ نفر از صاحبنظران انجام شد. این برنامه شامل ۶ جلسه بود که در انتهای هر جلسه کاربرگ ارزیابی قرار داده شد و پس از اصلاح برنامه، دوباره برای صاحبنظران ارسال شد و به تایید نهایی رسید. یافته ها: این برنامه ۶ جلسه ای شامل اهداف، راهبرد آموزشی و محتوای آموزشی برای هر جلسه تدوین شد. تدوین برنامه بدین شکل بود که مدرسین با مطالعه راهبرد و محتوا بتوانند به راحتی و به طور یکسان آن را اجرا نمایند. این برنامه برای همه افراد اعم از مجرد، متاهل، بدون فرزند و یا صاحب فرزند قابل اجرا ست. نتیجه گیری: این برنامه می تواند منبع آموزشی را فراهم سازد تا ارائه دهندگان خدمات سلامت و سیاست گذاران بتوانند با اجرای آن، احساس توانمندی فرزند پروری را در زنان افزایش داده و در بالا بردن قصد بارداری در زنان کمک کند. استفاده از نظریه رفتار برنامه ریزی شده، آموزش مهارت خودآگاهی و آموزه های دینی به غنای این برنامه کمک می نماید.

کلیدواژه ها:

Parenting ، Delayed Childbearing ، Education ، Theory of planned behaviour ، فرزند پروری ، قصد بارداری ، آموزش ، تئوری رفتار برنامه ریزی شده