مقاله پژوهشی: تاثیر اصل عدم قطعیت تعمیم یافته با طول بیشینه براندازه کوتوله های سفید

چالش در توسعه نظریه گرانش کوانتومی ناشی از روش های اساسی متفاوتی است که این دو نظریه برای شرح سامانه های فیزیکی به کار می برند. مکانیک کوانتومی بر اساس اصول گسسته و احتمالی عمل می کند، در حالی که نسبیت عام یک نظریه پیوسته و قطعی است. اصل عدم قطعیت تعمیم یافته یک نسخه اصلاح شده از اصل عدم قطعیت هایزنبرگ است که اصلاحات گرانشی کوانتومی را در سامانه هایی با گرانش قوی اعمال می کند. نمونه بارزی از این سامانه ها کوتوله های سفید هستند. در کوتوله های سفید فشارتبهگنی پشتیبانی لازم را در برابر فروپاشی گرانشی فراهم می کند. با این وجود، نشان داده شده است که اصل عدم قطعیت تعمیم یافته در حضور طول کمینه، حد چاندراسخار را نفی می کند و به کوتوله های سفید اجازه می دهد تا به هر اندازه نامحدودی  بزرگ شوند، که این خود در تضاد با مشاهدات اختر فیزیکی می باشد. این مقاله رابطه بین فشار تبهگنی و چگالی در کوتوله های سفید را با استفاده از یک شکل جایگزین از اصل عدم قطعیت که بیشینه طول را در برمی گیرد، اصلاح می کند. ما نشان می دهیم که این فرمالیزم جدید حد چاندراسخار را بازیابی می کند و اختلاف بین نظریه و مشاهده را برطرف می کند.

کلیدواژه ها:

اصل عدم قطعیت تعمیم یافته ، گرانشی کوانتومی ، حد چاندراسخار ، کوتوله های سفید ، طول بیشینه