مقایسه تاثیر داوری و میانجی گری بر کاهش جرایم خانوادگی در نظام حقوقی ایران

جرایم خانوادگی، که شامل خشونت های فیزیکی، روانی، اقتصادی و جنسی است، به طور فزاینده ای در ایران رشد کرده و آسیب های اجتماعی گسترده ای به همراه دارد. رویکردهای قضائی سنتی در مواجهه با این نوع جرایم اغلب نتایج مطلوبی نداشته اند و فرآیندهای طولانی، هزینه های بالا و عدم توافقات سریع میان طرفین مشکلات بیشتری ایجاد کرده اند. در این راستا، استفاده از روش های جایگزین حل اختلاف مانند داوری و میانجی گری مطرح شده است. هدف این پژوهش، بررسی و مقایسه تاثیر این دو نهاد بر کاهش جرایم خانوادگی در نظام حقوقی ایران است. روش پژوهش به صورت تحلیلی-مقایسه ای است و داده ها از منابع کتابخانه ای و بررسی قوانین موجود در خصوص داوری و میانجی گری جمع آوری شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که هر دو نهاد میتوانند به طور موثری در کاهش جرایم خانوادگی نقش ایفا کنند. داوری، با صدور رای قطعی و الزام آور، در حل اختلافات پیچیده تر مفید است، در حالی که میانجی گری با تاکید بر سازش و توافق، به جلوگیری از بروز خشونت های خانوادگی کمک میکند. در نهایت، برای بهره برداری بهینه از این روش ها باید آگاهی عمومی افزایش یابد و قوانین مرتبط با این نهادها بهبود یابد تا کارآیی آنها در کاهش جرایم خانوادگی بیشتر گردد.

کلیدواژه ها:

داوری ، میانجی گری ، جرایم خانوادگی ، نظام حقوقی ایران