اثربخشی مداخله شناختی - رفتاری بر تصور از خود و عدم تحمل بالتکلیفی و افسردگی دختران بی سرپرست

این پژوهش با هدف اثربخشی مداخله شناختی - رفتاری بر تصور از خود و عدم تحمل بالتکلیفی و افسردگی دختران بی سرپرست انجام شده است. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری بود. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه دختران بی سرپرست ساکن در موسسه نگهداری کودکان بی سرپرست گل نرجس شهر بجستان در سال ۱۴۰۳ بود (بر اساس آمار به دست آمده از این موسسه ۸۰ نفر). تعداد ۳۰ نفر بر اساس مالکهای ورود به تحقیق به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابتدا هر دو گروه به ابزارهای پژوهش مقیاس افسردگی بک و استیر (۱۹۹۳)، مقیاس وضوح تصور از خود کامپیل و همکاران (۱۹۹۶)، پرسشنامه عدم تحمل بالتکلیفی (IUS) فریستون و همکاران (۱۹۹۴) پاسخ دادند (پیش آزمون). سپس گروه آزمایش تحت درمان شناختی رفتاری هازلت استیونز (۲۰۰۸) به مدت ۱۰ جلسه (۲ بار در هفته هر جلسه ۴۵ دقیقه) قرار گرفتند و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد و در لیست انتظار قرار گرفتند. در پایان هر دو گروه به ابزارهای پژوهش پاسخ دادند (پس آزمون). اطلاعات گردآوری با نرم افزار spss. ۲۸ و تحلیل کواریانس چندمتغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد مداخله شناختی - رفتاری بر تصور از خود، عدم تحمل بالتکلیفی و افسردگی دختران بی سرپرست تاثیر دارد و باعث بهبود تصور از خود، کاهش عدم تحمل بالتکلیفی و کاهش افسردگی در آنها شده است.

کلیدواژه ها:

مداخله شناختی – رفتاری ، تصور از خود ، عدم تحمل بالتکلیفی ، افسردگی ، بی سرپرست