نوآوری در درمان سرطان ریه: ژن درمانی و تعامل آن با شیمی درمانی بررسی اثرات و چالش ها و همچنین بررسی این بیماری در زیرشاخه های بیوتکنولوژی، نانوبیوتکنولوژی و داروهای بیوتکنولوژی

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 51

فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

BCSCD03_043

تاریخ نمایه سازی: 27 اسفند 1403

چکیده مقاله:

سرطان ریه یکی از شایع ترین و کشنده ترین بیماری ها در میان انسان ها و یکی از علل مرگ و میر در جهان است که بیش از یک ششم مرگ و میر ناشی از سرطان را به خود اختصاص می دهد. سرطان ریه به دو نوع اصلی ریه سلول غیرکوچک (۸۵ درصد NiSCLC) و سرطان ریه سلول کوچک (۱۵ درصد SCLC) یا سرطانی سلولیجو نیز نامیده می شود، تقسیم می شوند که این تقسیم بندی ها براساس ویژگی های مرفولوژیک و پاتولوژیک می باشد. با وجود پیشرفت فراوان در زمینه ی تشخیص استراتژی درمان های ترکیبی و تولید داروهای شیمیدرمانی جدید، این سرطان با نرخ مرگ و میر سالانه در حدود ۱۵ درصد همچنان به عنوان کشنده ترین سرطان شناخته می شود. درمان های موجود نظیر شیمیدرمانی اگرچه قادر به کاهش حجم تومور هستند، اما معمولا با عوارض جانبی شدیدی همراهند و موفقیت های محدودی در درمان این بیماری دارند. نوآوری جدید در زمینه درمان سرطان ریه به ویژه ژن درمانی پتانسیل باالایی برای بهبود نتایج بالینی و کاهش عوارض درمانی دارند. درمان های رایجی مثل جراحی و شیمی درمانی، علیرغم اثرات موثر در درمان این سرطان، برگشتپذیری باالایی داشته و اثرات جانبی زیادی دارند. ژن درمانی روش درمانی برای بیماری های مختلفی از جمله سرطان است. ژندرمانی با هدف اصلاح یا جایگزینی ژن های معیوب در سلول های سرطانی می تواند به عنوان رویکردی مکمل شیمیدرمانی در جهت کاهش مقاومت دارویی و بهبود پاسخ درمانی مطرح شود که با استفاده از تکنولوژی رسانش ژن با هدف قرار دادن ژن های کاندید باعث افزایش یا کاهش بیان ژن های دخیل در ایجاد یا پیشرفت سرطان می گردد. ژن (cdCH۲) عضوی از خانواده ی (RhogTPaSe) است که محصول پروتئینی آن در عملکرد متفاوتی از جمله رشد تکثیر سلولی نقش دارد. در مطالعات مختلفی افزایش بیان ژن در برخی سرطان ها از جمله سرطان ریه اثبات شده، در نتیجه این ژن به یک هدف درمانی برای درمان سرطان تبدیل شده است. این روش می تواند با هدف تقویت سیستم ایمنی بدن، ترمیم بافت آسیب دیده یا جلوگیری از تکثیر سلول های سرطانی عمل کند. با این حال، همزمان با این پیشرفتها، چالش هایی همچون تحویل موثر مواد ژنتیکی به سلول های هدف، واکنش های ایمنی و مسائل مربوط به ایمن سازی در استفاده از ژن درمانی وجود دارد. این مقاله به بررسی اثرات ترکیب ژندرمانی، شیمیدرمانی در درمان سرطان ریه، پتانسیل های درمانی و چالش های پیشرو می پردازد و تلاش می کند تا راهکار ممکن برای رفع این چالش را بررسی کند.

نویسندگان

فاطمه مردانی

دانشجوی کارشناسی، زیست شناسی سلولی مولکولی، دانشگاه پیام نور واحد بین الملل قشم، قشم، ایران