بازطراحی ماموریت و ساختار پارکهای علم و فناوری در ایران مبتنی بر فناوریهای نوظهور

با گذشت بیش از دو دهه از عمر پارکهای علم و فناوری و انباشت تجربه حاصل از آن و تغییرات محیطی ناشی از فناوریهای نوظهور، توجه سیاست عمومی کشور به حوزه دانشبنیان و ارتقا جایگاه اکوتون نوآوری و شکلگیری نهادهای مختلف در این زمینه شامل صندوق ها و نهادهای مالی، شتابدهنده ها، پردیسهای علم و فناوری دانشگاهی نیاز به بازطراحی ماموریت و ساختار پارکهای علم و فناوری می باشد. لذا در این مقاله به تبیین ماموریت، کارکرد و ساختار پارک های علم و فناوری تاکنون در قالب نقش آیینه داری در سیاست فناوری پرداخته و سپس مبتنی بر فناوریهای نوظهور، سیاست فناوری کشور و نهادهای شکل گرفته؛ ماموریت، کارکرد و ساختار جدید پارک های علم و فناوری پیشنهاد می گردد. برای این منظور از روش مطالعه کتابخانه ای و اسنادی و همچنین مصاحبه با خبرگان استفاده شده است. سوالاتی که در این مقاله پاسخ داده می شود شامل ماموریت، کارکرد و ساختار پارک های علم و فناوری چیست؟ و چه باید باشد؟ براساس این ماهیت و کارکرد جدید؛ ساختار سازمانی پارک چگونه باید باشد؟ چه میزان ماهیت دولتی باید داشته باشد و چه میزان خصوصی؟ پارک چگونه باید با سایر نهادهای موجود مرتبط شود؟ نتایج نشان داد که براساس فناوریهای نوظهور و نظام مسائل پارک ها و مدل جامع ارزیابی عملکرد، ماموریت پارک از حمایت برای ایجاد شرکت های فناور به گسترش اکوتون نوآوری در جامعه و تقویت اثر اقتصادی و اجتماعی فناوری های پیشرفته با مشارکت دولت، بخش خصوصی، صنعت و جامعه باید تغییر یابد. همچنین باید توجه بیشتر بر ارائه خدمات (بجای صرف حمایت)، افزایش نقش بخش خصوصی در ضمن افزایش فعالیت های دولت و افزایش سهم جامعه و صنعت به عنوان اثرگذار و اثرپذیر در کنار افزایش سهم دولت و دانشگاه شود. برای این منظور نیاز به ایجاد پژوهشکده تحقیق و توسعه فناوری با تدوین قانون مرتبط با هیئت علمی پژوهشی و هیئت علمی فناوری، باشگاه فناوران، دفتر طرحهای کالن، پردیس خدمات فناوری و ناحیه نوآوری و چندمستاجره می باشد.

کلیدواژه ها:

پارکهای علم و فناوری ، فناوریهای نوظهور ، سیاست گذاری فناوری ، اکوتون نوآوری