بررسی و تحلیل رویکردهای سیاسی موجود در زمینه مسکن و ارائه رویکردی جدید بر اساس توانمندسازی

مسکن، همواره خود به خودی مالی، پیش چیدمانی به شدید تبعیض و نابرابری های اجتماعی ایفا کرده است. امروزه، این کالای حیاتی بیش از پیش جنبه های انسانی و اجتماعی آن رنگ باخته است. در این مقاله، با مروری انتقادی بر رویکردهای سیاسی موجود در حوزه مسکن، ضرورت اتخاذ رویکردی کارآمد مورد بررسی قرار می گیرد. هدف اصلی این پژوهش، تبیین و تحلیل رویکردهای سیاسی در سیاست های مسکن است. توانمندسازی به عنوان یک رویکرد همنجاری برای درک فقر، رفاه و عدالت فراهم می کند. این رویکرد با سیاست هایی که بر پایه درک عمیق از منابع و ماهیت محرومیت در حوزه توانمندسازی مسکن منتشر باشند، به عنوان منبع و کاربردهای آن. از این منظر، درک عمیق از منابع و ماهیت محرومیت از منظر توانمندسازی و نابرابری، نقش کلیدی در رفع بی عدالتی های موجود در جامعه ایفا می کند و اخلاق را به جایگاه اصلی خود در مباحث سیاسی بازمی گرداند. در این مقاله، با ارائه یک کاربرد مفهومی از رویکرد توانمندسازی در مباحث اصلی سیاست مسکن، این پرسش اساسی مطرح می شود که چگونه می توان از این رویکرد در مطالعات و سیاست های مسکن بهره برداری کرد. پژوهش نشان می دهد که سیاست های مسکن مبتنی بر رویکرد توانمندسازی ارزش افزوده ای قابل توجهی دارند و می توانند به تحقق عدالت اجتماعی، رفاه سازی و بهبود شرایط زندگی افراد در جامعه منجر شوند.

کلیدواژه ها:

توانمند سازی ، رفاه و عدالت اجتماعی ، سیاست های مفید مسکن