تاثیر نوع و شدت تمرین موازی بر برخی مولفه های عملکردی آمادگی جسمانی دانشجویان

هدف از اجرای پژوهش حاضر مقایسه اثر تمرینات استقامتی، قدرتی، استقامتی+ قدرتی و قدرتی+ استقامتی بر برخی عوامل آمادگی جسمانی شامل توان هوازی، توان انفجاری عضلات پایین تنه، چابکی و استقامت عضلانی دانشجویان دانشگاه پدافند هوایی خاتم الانبیا (ص) بود. ۶۰ نفر از دانشجویان بصورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند که به صورت تصادفی در ۵ گروه ۱۲ نفری تمرین استقامتی، تمرین قدرتی، تمرینات قدرتی+ استقامتی، تمرینات استقامتی+ قدرتی و گروه کنترل تقسیم شدند. برای مقایسه تفاوت بین گروهی از آزمون تحلیل واریانس یکراهه و برای مقایسه دو به دو گروه ها از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. یافته های پژوهش حاضر نشان داد که تفاوت معنی داری در توان هوازی گروه استقامتی نسبت به گروه های قدرتی، قدرتی+ استقامتی و گروه کنترل مشاهده شد )۰۵/۰(P ≤. تفاوت معنی داری در توان انفجاری عضلات پایین تنه بین گروه قدرتی در مقایسه با گروه های استقامتی، استقامتی+قدرتی و کنترل مشاهده شد )۰۵/۰(P ≤. اما تفاوت معنی داری در نمرات چابکی بین گروه های پژوهش مشاهده نشد )۰۵/۰P˃). یافته های استقامت عضلانی نشان داد که تفاوت معنی داری در گروه استقامتی نسبت به گروه کنترل وجود داشت و همچنین تفاوت معنی داری بین گروه استقامتی+ قدرتی و گروه کنترل مشاهده شد. بنابراین می توان نتیجه گرفت که در تمرینات موازی، تمرینی که ابتدا انجام می شود می تواند سازگاری های فیزیولوژیک خاص خودش را ایجاد کند و تمرین دوم نیز باعث تقویت سازگاریهای ناشی از تمرین اول شود. بنابراین در تمرینات قدرتی+ استقامتی؛ تمرین استقامتی سازگاری های ناشی از تمرین قدرتی را تقویت یا تثبیت می کند و بالعکس.

کلیدواژه ها:

استقامت عصلانی ، تمرینات موازی ، توان هوازی ، چابکی