نحوه به‎کار‎گیری شگردهای زمان روایی در رمان لم یزرع بر مبنای نظریه ژرار ژنت

زمان روایی و لایه های مختلف زمان، در ادبیات داستانی، کارکرد های بسیار متنوعی دارد. در این بین، یکی از آثار داستانی که رویکردی متمایز به انواع شگردهای روایی به ویژه استفاده از لایه های مختلف زمان روایی داشته، رمان لم یزرع محمدرضا بایرامی است. از آن­جا که عنصر «زمان» عاملی تعیین‎کننده در ساختار روایت این اثر است و در حوزه نقد آثار ادبی می گنجد؛ در این پژوهش، نویسندگان با روش استقرایی، مولفه های زمان روایی را در سه مقوله نظم و ترتیب، تداوم و بسامد بر مبنای نظریه ژرار ژنت در رمان  لم یزرع، مورد بحث و بررسی قرار داده اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که در این داستان، گذشته نگری به عنوان وجه غالب، ابزار اصلی سبک روایی بایرامی به شمار میرود و گذشته نگری درونی، با مرور ذهنی خاطرات شخصیت اصلی، اغلب برای ترسیم ذهنیت او استفاده شده است؛ و زمانپریشی آیندهنگر، تصویرگر آشفتگیها و دغدغه های شخصیتهای داستان است. هم­چنین محمدرضا بایرامی، از « شتاب مثبت» که اصلیترین مولفه آن «گفتگو» است، برای معرفی شخصیتها استفاده می کند. بسامد مفرد، دیگر عنصر روایی غالب در رمان است که نویسنده از آن برای ایجاد شتاب مثبت استفاده کرده است. بسامد مکرر و بسامد بازگو نیز برای تاکید بر عادات رفتاری، از دیگر شگردهای سبک روایی نویسنده است

کلیدواژه ها:

ادبیات داستانی ، رمان لم یزرع ، زمان روایی ، ژرار ژنت ، محمد رضا بایرامی