تاثیر ارزشیابی کیفی توصیفی بر روی دانش آموزان دوره ابتدایی و دوره های اول و دوم متوسطه

این پژوهش به بررسی تاثیر ارزشیابی کیفی توصیفی بر دانش آموزان مقطع ابتدایی و راهنمایی در ایران می پردازد. روش های ارزیابی سنتی اغلب به شدت به نمرات عددی و آزمون های استاندارد متکی هستند که می تواند منجر به اضطراب و تمرکز بر رقابت به جای یادگیری شود. از سوی دیگر، ارزشیابی کیفی توصیفی بر ارائه بازخورد دقیق در مورد پیشرفت دانش آموز، برجسته کردن نقاط قوت و زمینه های بهبود تمرکز دارد. این رویکرد با هدف تقویت ذهنیت رشد و تشویق دانش آموزان به مالکیت یادگیری خود است. این تحقیق بررسی می کند که چگونه ارزشیابی کیفی توصیفی بر انگیزه، خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در مقایسه با روش های ارزشیابی کمی سنتی تاثیر می گذارد. این مطالعه از یک رویکرد ترکیبی استفاده می کند که داده های کمی از نمرات دانش آموزان و نمرات آزمون استاندارد شده را با داده های کیفی از مصاحبه های دانش آموز، مشاهدات معلمان و نظرسنجی های والدین ترکیب می کند. شرکت کنندگان دانش آموزان مقطع ابتدایی و راهنمایی با پیشینه های مختلف اجتماعی-اقتصادی خواهند بود. این مطالعه به دنبال تعیین اینکه آیا ارزشیابی کیفی توصیفی منجر به بهبود نتایج یادگیری، افزایش مشارکت دانش آموز و محیط یادگیری مثبت تر می شود یا خیر. همچنین، پژوهش حاضر به بررسی چالش ها و فرصت های مرتبط با اجرای ارزشیابی کیفی توصیفی در مدارس ایران می پردازد. یافته های این مطالعه بینش های ارزشمندی را برای مربیان، سیاست گذاران و والدین در مورد مزایای بالقوه تغییر به سمت شیوه های ارزیابی جامع تر و دانش آموز محور ارائه می دهد. این تحقیق به دانش روزافزون در مورد راهبردهای ارزیابی موثر کمک می کند و توصیه های عملی برای بهبود شیوه های آموزشی در زمینه ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی کیفی توصیفی ، انگیزش دانش آموز ، خودکارآمدی ، پیشرفت تحصیلی ، دوره ابتدایی ، راهنمایی