آیا اصلاحیه دیبلو بر راه حل اسمیت برای پارادوکسهای اثبات راهگشاست؟

پارادوکس های اثبات وضعیت هایی هستند که شواهد آماری به سود محکومیت خوانده یا متهم اند، اما محکومیت او صرفا بر اساس این شواهد، خلاف شهود به نظر می رسد. رویکرد غالب در مواجهه با پارادوکس های اثبات، تلاش برای بازشناسایی شواهد آماری صرف از سایر ادله اثبات محکومیت است. اسمیت  حمایت عرفی را به عنوان ملاکی برای تمایز یادشده معرفی می کند. در سوی دیگر، دی بلو  پس از اصلاح این ملاک، استدلال می کند عدم دسترسی به فاسخ های جرح کننده در شواهد آماری صرف، وجه تمایز میان آن ها و سایر ادله اثباتی است. در این پژوهش با بهره گیری از آموزه های پولاک  استدلال می کنیم در شواهد آماری صرف همچنان می توان به فاسخ های جرح کننده دسترسی داشت. همچنین، با تمرکز بر یکی از نمونه های پارادوکس های اثبات و بر پایه استدلال های پولاک که در بازشناسایی مغالطه نرخ پایه نمود کمی می یابند، نشان می دهیم فاسخ جرح کننده چگونه می تواند اثرگذار باشد. بدین ترتیب به نظر می رسد استدلال دی بلو محل تردید باشد.

کلیدواژه ها:

Proof paradoxes ، Normic support ، Naked statistical evidence ، Undercutting defeater ، Base rate fallacy ، Smith ، Di Bello ، Pollock. ، پارادوکس های اثبات ، حمایت عرفی ، شواهد آماری صرف ، فاسخ جرح کننده ، مغالطه نرخ پایه ، اسمیت ، دی بلو ، پولاک.