اهمیت احکام محاربه در فقه و حقوق اسلامی

هدف از تشریع دین اسلام، اجرای عدالت و برابر بودن همه مردم از حیث انسانیت (اعم از رنگ، ملیت، سطح اجتماعی و...) و آسایش جامعه بشری است که با اجرای کامل حدود الهی، اموال، ناموس و جان مردم از هرخطری محفوظ می ماند. محاربه سلاح کشیدن به انگیزه ایجاد ترس در مردم. فقیهان کسی را که به وسیله سلاح، آشکارا مال مردم را می دزدد یا آنان را به اسارت می برد، محارب می دانند و نیز با استناد به آیه ۳۳ سوره مائده معتقدند مجازات محارب عبارت است از کشتن، صلب (بستن به چیزی شبیه صلیب)، قطع دست و پای مخالف هم، و نفی بلد (تبعید) شیخ صدوق، شیخ مفید و گروهی دیگر، برآنند که قاضی می تواند هر یک از این مجازات ها را بر محارب اعمال کند، اما گروهی دیگر از جمله شیخ طوسی و صاحب جواهر، می گویند بسته به نوع جرمی که محارب انجام داده است، یک یا چند مورد از چهار مجازات اجرا می شود. در تبیین مفهوم محاربه، تفاوت های آن با مفاهیم دیگری از جمله افساد فی الارض، بغی و نافرمانی مدنی توضیح داده شده است؛ از جمله آنکه محارب با مردم می جنگد، اما باغی به دنبال جنگ با حاکم است. فقیهان شیعه برآنند که اگر محارب پیش از دستگیری توبه کند، مجازات محاربه بر او اجرا نمی شود، اما اگر حق الناسی بر گردن وی باشد، همچنان پابرجاست و باید به آن رسیدگی شود

کلیدواژه ها:

احکام ، فقه ، اسلام ، حقوق اسلامی