نقش آموزش برنامه نویسی ساده بر رشد تفکر الگوریتمی در دانش آموزان ابتدایی

این پژوهش با هدف تحلیل تاثیر آموزش برنامه نویسی ساده مبتنی بر ابزارهای بصری (مانند اسکرچ) بر رشد تفکر الگوریتمی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان ابتدایی انجام شد. با بهره گیری از روش نیمه تجربی، ۶۰ دانش آموز پایه چهارم از مدارس تهران در دو گروه آزمایش و کنترل به مدت ۱۲ هفته تحت آموزش قرار گرفتند. داده ها از طریق آزمون تفکر الگوریتمی (طراحی شده بر اساس استانداردهای ISTE) و مشاهده مشارکتی برای سنجش مهارت های اجتماعی جمع آوری و با استفاده از آزمون t و نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، بهبود ۴۰ درصدی در نمرات تفکر الگوریتمی (با سطح معناداری p < ۰.۰۵) و پیشرفت قابل توجهی در مهارت های حل مسئله، تجزیه مسائل به گام های کوچک، و شناسایی الگوها داشتند. علاوه بر این، مشارکت در پروژه های گروهی برنامه نویسی، تقویت همکاری، تقسیم وظایف، و ارائه بازخورد سازنده را در پی داشت. این نتایج تایید می کند که ادغام برنامه نویسی ساده در برنامه درسی دوره ابتدایی نه تنها به عنوان یک ابزار شناختی برای پرورش تفکر نظام مند، بلکه به عنوان محرکی برای توسعه مهارت های اجتماعی دانش آموزان عمل می کند. با توجه به چالش های فناورانه قرن بیست ویکم، این پژوهش ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی برای گنجاندن درس های برنامه نویسی مبتنی بر بازی و تعامل را به سیاستگذاران پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

برنامه نویسی ساده ، تفکر الگوریتمی ، دانش آموزان ابتدایی ، اسکرچ ، حل مسئله