تحلیل اثر متغیرهای روان شناختی، روش های یاددهی و سبک های یادگیری در افزایش یادگیری دانش آموزان

این پژوهش با هدف تحلیل اثر متغیرهای روان شناختی، روش های یاددهی و سبک های یادگیری در افزایش یادگیری دانش آموزان با رویکرد مروری انجام شد. در این مطالعه، ابتدا ادبیات مرتبط از پایگاه های داده داخلی و بین المللی گردآوری و منابع منتخب بر اساس معیارهای علمی پالایش شدند. سپس با استفاده از تحلیل های آماری و محتوامحور، رابطه متقابل بین متغیرهای روان شناختی (مانند انگیزه، خودکارآمدی و هوش اخلاقی)، شیوه های یاددهی (تدریس سنتی و نوین) و سبک های یادگیری (بصری، شنیداری و حرکتی) بررسی گردید. یافته های پژوهش نشان داد که تقویت ابعاد روان شناختی، بهبود روش های تدریس تعاملی و تطبیق سبک های یادگیری با نیازهای فردی، منجر به افزایش قابل توجه یادگیری و بهبود نتایج تحصیلی دانش آموزان شده است. مدل های ترکیبی ارائه شده نشان دهنده هم افزایی مثبت میان این عوامل بوده و چارچوبی نظری جهت تدوین سیاست های آموزشی نوین فراهم آورد. در نتیجه، پژوهش پیشنهاد می کند که مدیران و معلمان با اتخاذ رویکرد چندعاملی و استفاده از استراتژی های کاربردی، بتوانند کیفیت فرایند یاددهی را بهبود بخشیده و انگیزه یادگیری دانش آموزان را افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

متغیرهای روان شناختی ، روش های یاددهی ، سبک های یادگیری ، افزایش یادگیری