نقش فناوری واقعیت مجازی( VR) در آموزش مفاهیم جغرافیا و تاریخ به دانش آموزان ابتدایی

فناوری واقعیت مجازی (VR) به عنوان یک ابزار پیشرو در آموزش، توانسته است با ایجاد تحول در روش های سنتی، فرصت های بی سابقه ای برای درک مفاهیم پیچیده جغرافیا و تاریخ در مقطع ابتدایی فراهم کند. این مقاله با استفاده از روش مرور سیستماتیک ادبیات و تحلیل داده های حاصل از ۲۵ مطالعه تجربی بین المللی و داخلی (۲۰۱۵–۲۰۲۳)، به بررسی تاثیر VR بر یادگیری دانش آموزان، تقویت مهارت های اجتماعی و کاهش شکاف آموزشی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که VR با شبیه سازی محیط های سه بعدی تعاملی (مانند بازدید مجازی از اهرام مصر یا کاوش در قاره ها)، درک فضایی و تاریخی دانش آموزان را به طور میانگین ۳۵٪ بهبود بخشیده و مشارکت فعال آنان را افزایش می دهد (Garcia et al., ۲۰۲۰; محمدی و همکاران، ۱۳۹۹). همچنین، این فناوری از طریق پروژه های گروهی (مانند بازسازی نبردهای تاریخی)، مهارت های همکاری، حل مسئله و تفکر انتقادی را تقویت می کند (Lee et al., ۲۰۱۹). از منظر نظری، VR با مبانی سازه گرایی و کاهش بار شناختی همسو است و یادگیری را در بافت اجتماعی و تجربی تسهیل می کند (Vygotsky, ۱۹۷۸; Sweller, ۲۰۱۱). با این حال، چالش هایی مانند هزینه بالای تجهیزات، نیاز به آموزش معلمان و نگرانی های اخلاقی درباره استفاده طولانی مدت از VR، همچنان نیازمند راهکارهای عملی هستند. مقاله حاضر بر ضرورت ادغام تدریجی این فناوری در برنامه های درسی، توسعه محتوای بومی (مانند بازسازی تخت جمشید) و انجام پژوهش های طولی برای سنجش اثربخشی بلندمدت آن تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، جغرافیاو تاریخ ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری تعاملی