بررسی تاثیر اجتماع پذیری فضاهای حمایتی و آموزشی کودکان کار بر میزان یادگیری

در بین سال های ۱۸۹۰ تا ۱۹۳۲، اصلاحاتی در نظام آموزشی رخ داد، که هدف آن به پا ساختن بر ضد مدارس بسته و روحیه نظامی گرایانه بود و شعار معروف آن ها مدرسه به مثابه سبک زندگی به منظور تحول در نظام های آموزشی مطرح شد. سال ها پس از جنگ، فرصتی برای فرار از فاشیست در طرح مدارس بود، که در این زمینه تغییر مدارس از پلان های جعبه ای و بسته به صورت الگوهایی با نورگیرهای وسیع بود. کیفیت روابط اجتماعی در یک محیط آموزشی شرایط را برای فعالیت هایی که لازم است برای بهبود یادگیری اتفاق بیفتد فراهم می کند. در محیط های آموزش معماری، فراهم آوردن امکان تعامل و ارتباط بین دانشجویان موجب به اشتراک گذاشتن تجارب آن ها با یکدیگر شده و به افزایش، تبادل اطلاعات و آگاهی دانشجویان می انجامد. در پژوهش حاضر روش تحقیق توصیفی- تحلیلی بوده، جمع آوری اطلاعات از طریق منابع کتابخانه ای، الکترونیکی و میدانی می باشد. یاقته های تحقیق حاکی از این بود که پایداری در طراحی فضاهای آموزشی به مفهوم نوع طراحی ساختمان در جهت حفاظت از محیط طبیعی است و این که فضاها در هر زمان و فضایی قابل پیکربندی و استفاده باشد. خلاقیت به مفهوم الهام بخشی و تولید انرژی رای انجام فعالیت در دانش آموزان و سایر کاربران محیط آموزشی است. مبحث پشتیبانی نیز ایجاد محیطی عملکردی، آرامش بخش و ایمن به منظور افزایش کارایی دانش آموزان و معلمان است. فضاهای داخلی که به خوبی به هم مرتبط هستند و همچنین دارای ارتباط مناسبی با محوطه مدرسه است. و همچنین مجاورت ساختمان های آموزشی برای ایجاد حس یک دهکده یادگیری با اهمیت است.

کلیدواژه ها:

اجتماع پذیری ، محیط آموزش معماری ، یادگیری ، کودکان کار.