بررسی جرایم مربوط به تخریب، قاچاق و سرقت آثار تاریخی و فرهنگی در حقوق ایران و مقایسه با حقوق بینالملل

آثار تاریخی و فرهنگی بخشی از هویت ملی و میراث مشترک بشری محسوب می شوند که حفاظت از آن ها از جنبه های حقوقی و بین المللی حائز اهمیت است. تخریب، قاچاق و سرقت این آثار از جمله جرایمی هستند که تهدیدی جدی برای حفظ میراث فرهنگی به شمار می روند. این پژوهش با هدف بررسی قوانین و مقررات ایران در مقابله با این جرایم و مقایسه آن با اسناد و تعهدات بین المللی انجام شده است. روش تحقیق به کاررفته در این مقاله، توصیفی-تحلیلی بوده و با استفاده از منابع کتابخانه ای، اسناد قانونی و مطالعات تطبیقی، چارچوب حقوقی ایران در مقایسه با کنوانسیون های بین المللی نظیر کنوانسیون ۱۰۷۹ یونسکو و کنوانسیون ۱۵۹۹ یونسیدر مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که با وجود وجود قوانین و مقررات متعدد در حقوق ایران، خلل های قانونی و اجرایی، ضعف در ضمانت اجرا و عدم هماهنگی کافی با استانداردهای بین المللی، چالش هایی جدی در مقابله با این جرایم ایجاد کرده است. در مقابل، نظام بین المللی با تاکید بر همکاریهای بین المللی، استرداد آثار فرهنگی و حمایتهای حقوقی گسترده تر، رویکرد جامعتری ارائه می دهد. در نهایت، پیشنهاد می شود که قوانین ایران با تاسی از مقررات بین المللی بازنگری شده و همکاری های بین المللی تقویت گردد تا حفاظت موثرتری از میراث فرهنگی کشور صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

آثار تاریخی ، قاچاق ، سرقت ، حقوق بین الملل ، ایران