اثربخشی آموزش مبتنی بر موسیقی بر عملکرد خواندن دانش آموزان دارای اختلال نارساخوانی

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر موسیقی بر عملکرد خواندن دانش آموزان دارای اختلال نارساخوانی به روش نیمه آزمایشی با گروه کنترل، همراه با پیش آزمون و پس آزمون انجام یافته است. جامعه آماری دانش آموزان دختر دوره ابتدایی شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بودند. آزمودنی ها با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) مورد آزمون قرار گرفتند. گروه آزمایش، آموزش مبتنی بر موسیقی را در ۱۱ جلسه ۴۵ دقیقه ای دریافت کردند،اما به گروه کنترل این آموزش ارائه نشد. جهت جمع آوری داده ها از آزمون خواندن و نارساخوانی نما کرمی نوری و مرادی (۱۳۸۴) و جهت غربالگری نمونه پژوهش از آزمون ماتریس های هوشی پیشرونده ریون کودکان ریون (۱۹۳۸) و فهرست وارسی شناسایی دانش آموزان نارساخوان حیدری (۱۳۸۹) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کوواریانس چند متغیره توسط نرم افزار آماری spss استفاده شد. نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که بین گروه آزمایش که تحت تاثیر آموزش مبتنی بر موسیقی قرار گرفتند و گروه کنترل که تحت هیچ گونه آموزشی قرار نگرفتند، حداقل بین دو گروه در میزان میانگین تعدیل شده خواندن کلمات، خواندن ناکلمات، درک کلمات و درک متن با یکدیگر در سطح (۰۱/۰) تفاوت معناداری وجود دارد. بنابراین با توجه به معنادار شدن تفاوت محاسبه شده با احتمال ۹۹/۰ نتیجه گرفته می شود که آموزش مبتنی بر موسیقی بر عملکرد خواندن دانش آموزان دختر دوره ابتدایی دارای اختلال نارساخوانی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر موسیقی ، عملکرد خواندن ، نارساخوانی ، دانش آموزان.