نماز و سند دانشگاه اسلامی

اقتضای نماز به دلالت محتوایی و تصریح آیات قرآن، انجام امور مطابق خواست الهی و پرهیز از منکرات است. امروزه دانشگاه ها در جمهوری اسلامی نیاز به تغییرات و تحولاتی دارند تا در سطح دانشگاه مطلوب ظاهر شوند. برای این مقصود اسناد و آیین نامه هایی نوشته شده است. یکی از این اسناد، سند دانشگاه اسلامی مصوبه شورای انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۹۲ است. محتوا و روح کلی این سند توجه به آموزه های دینی در فعالیت ها و هدف گذاری آموزش عالی است. در اهتمام مسئولین به این سند جای تردید است. این عدم توجه را می توان مربوط به اشکال در سند و یا در احساس مسئولیت در انجام آن تلقی کرد که از هر دو منظر با توجه به روح عبودیت که در نماز متدینان هر روز تکرار می شود، ضعف و کاستی قابل توجهی است. چرا که اگر اشکال در محتوای سند است اهتمام به اصلاح آن و یافتن برنامه مناسب ضروری و اقتضای وظیفه بندگی است و چنانچه اشکالی در سند وجود ندارد و ضعف در عدم اهتمام لازم در اجرای آن و به بیانی دیگر مشکل در مسلمانی ماست، باز هم اهتمام به رفع آن الزامی است. باید پذیرفت که اقدامات لازم در حوزه های سیاست گذاری و اجرای این سند، ناقص و ناکافیست. پژوهش حاضر به روش توصیفی تحلیلی و بر اساس تجارب میدانی انجام شده است.

کلیدواژه ها:

نماز ، سند دانشگاه اسلامی ، مدیریت آموزش عالی ، نقش سلبی و ایجابی نماز ، نماز و بازدارندگی از فحشا و منکرات