موازنه بدیعیات صفی الدین الحلی و احمد شوقی

مدح یکی از فنون شعری است و از دورههای گذشته تا دوره ما با زندگی انسانی همراه بوده است . و بدلیل ضرورت تاثیر مثبت آن نیاز پیدا کردم که برای شناخت بیشتر آن مقاله ای درباره مدح بنویسم که به زبان صفی الدین حلی و احمد شوقی گفته شده باشد در این تحقیق از روش کتابخانه ای برای جمع آوری اطلاعات استفاده شده است و هدف از آن شناخت میزان جایگاهاین دو شاعر در ادبیات عرب از لحاظ به کارگیری بدیعیات است . صفی الدین حلی به مراتب نسبت به احمد شوقی در به ۱ کارگیری بدیعیات و به خصوص در استفاده از بعضی از آرایه ها مهارت بیشتری به خرج داده است و مهارت احمد شوقی بیشتر در به کارگیری واژگان، تعابیر و آیات قرآنی بوده است . اصلا مهمترین غرض شعر در دوره شیخ صفی الدین ، سرودن شعر در مدح رسول اکرم (ص) بوده است این نوع شعر در، دورههای پیشین نیز وجود داشت ولی ، در این دوره به اوج خود رسید. در خصوص جایگاه ادب و آرایه های بدیعی در دوره صفی الدین حلی و احمدشوقی صحبت خواهیم کرد بدین خاطر که ازجنبه ادبی بسیار حائز اهمیت بوده است .

کلیدواژه ها:

احمد شوقی ، صفی الدین حلی ، موازنه ، بدیعیات ، مدح پیامبر.