دعوای «اعلام حجر» متوفی با نگاهی به رای وحدت رویه شماره ۷۲ مورخ۱۳۵۳/۹/۴ هیات عمومی دیوان عالی کشور

طرح دعوای «اعلام حجر» متوفی به دلیل اثرات مستقیم آن بر حقوق ورثه و سایر ذی نفعان یکی از مسائل مهم در حقوق امور حسبی ایران است. در این دعوا، اثبات عدم اهلیت فرد متوفی می تواند به ابطال یا تعدیل اعمال حقوقی او در دوران حیات بینجامد و وضعیت مالی و تعهدات قانونی بازماندگان را تغییر دهد. رای وحدت رویه شماره ۷۲ مورخ ۴/۹/۱۳۵۳ هیات عمومی دیوان عالی کشور به تعیین اصول و شرایط دعوای حجر متوفی و احراز ذی نفع بودن در آن پرداخته است.این مقاله ضمن بررسی نکات کلیدی پیرامون این رای، ساختار حقوقی دعوای حجر را تحلیل می کند و نشان می دهد که چارچوب های مقرر در رای مزبور چگونه می تواند از طرح دعاوی غیر موجه و تضییع حقوق ورثه پیش گیرد. هم چنین با شناسایی چهار چالش عمده مرتبط با این رای و ارائه پیشنهادهای اصلاحی، راه کارهایی برای رفع ابهامات و ارتقای عدالت در این نوع دعاوی مطرح شده است.

کلیدواژه ها:

دادگاه ، دادستان ، دعوای حجر ، ذی نفع ، امر حسبی