بررسی مختصات زبانی و سبک شخصی گرشاسپ نامه اسدی توسی

سبک شناسی متون ادبی از ملزومات جامعه علمی ادبیات فارسی و ضرورتی جهت شناخت بیشتر ادوار مختلف نگارش ادبی است. محیط های دانشگاهی با در نظر داشتن مولفه های علمی آن و با تکیه بر آرای صاحب نظران این حوزه سعی در شناخت زوایای سبک آثار ادبی دارند. گرشاسپ نامه اسدی توسی از جمله متون ادب حماسی فارسی است که علی رغم قابلیت های ویژه خود در کنار اثر فاخری همچون شاهنامه فردوسی کمتر بدان التفات شده است. در این پژوهش که به روش کتابخانه ای انجام شده، تمام ویژگی های زبانی این منظومه، استخراج شده و به سبک شخصی شاعر از منظر قابلیت های زبان فردی توجه شده است. نتایج به دست آمده از بررسی این منظومه نشان می دهد که اسدی در به کارگیری لغات و واژه ها شاعری توانا است و دایره لغات گسترده ای دارد، به واژگان و حروف پهلوی نظر داشته و از واژگان کهن و مهجور فارسی استفاده کرده است. در این منظومه درصد واژگان عربی بیشتر و در حدود دو برابر شاهنامه فردوسی است. ابدال و ادغام از دیگر امکانات زبانی است که اسدی طوسی به کار گرفته است. هنجارهای زبانی سبک خراسانی و همچنین رعایت وزن و قافیه در ابیات ایجاب می کرد که اسدی نیز از برخی فرآیندهای واجی مانند تشدید کردن، مخفف، تسکین مصوت، حذف صامت اماله، تخفیف کلمه و... بهره ببرد. همچنین استفاده از ممال در محل قافیه، به وی در ایجاد موسیقی حماسی کمک کرده است.

کلیدواژه ها:

سبک ، مختصات زبانی ، اسدی توسی ، گرشاسپ نامه