سنجش اثر طراحی پلان مطلوب برای تامین تهویه طبیعی در معماری

سلسله مراتب طراحی اقلیمی در یک منطقه نقش زیادی در شرایط آسایش محیطی دارد. در دوران معاصر طراحی اقلیمی عکس العمل منطقی به بحرانهای ناشی از کمبود منابع تولید انرژی و افزایش آلودگی های محیطی ناشی از مصرف سوخت های فسیلی بوده است . این موضوع در مناطقی با اقلیم خاص از اهمیت بیشتری برخوردار است . توجه به اهداف عمده طراحی اقلیمی در هر منطقه و پیش بینی مواردی در جهت تحقق بخشیدن به این اهداف موجب سازگاری و هماهنگی ساختمانها با شرایط اقلیمی و موجب صرفه جویی در مصرف انرژی در هر اقلیم خواهد شد که سابقه چند هزارساله بخصوص در ایران دارد. یکی از کاربردی ترین و موثر ترین راه ها برای تحقق پایداری و زندگی دوستدار محیط زیست ، حتی در یک محیط شهری ، تهویه طبیعی می باشد. در معماری گذشته ایران استفاده از منابع انرژی باد یا آفتاب و نتیجتا صرفه جویی در مصرف انرژی ، یکی از اصول اصلی مورد توجه معماری پایدار بوده است . لذا این پژوهش با استفاده از روش توصیفی به بررسی تاثیر فرم پلان های معماری بر میزان تهویه طبیعی پرداخته است . براساس این پژوهش پیشنهادهای زیر برای طراحی مطلوب پلان برای استفاده بیشتر از تهویه طبیعی ارائه می گردد: توجه به استقرار بنا، وزش باد منطقه و جهت تابش آفتاب، شناخت جبهه های پر فشار و کم فشار هوا در اطراف ساختمان (جهت طراحی بازشوها )، جلوگیری از انباشت هوای گرم و آلوده داخل در گوشه ها و کنج های فضا، طراحی سقف ها و دیوارهای کاذب با هدف ایجاد سیستم تهویه یکپارچه و با عملکرد بهتر، توجه به ابعاد پنجره ها، توجه به متریال استفاده شده در طرح.

کلیدواژه ها:

طراحی پلان مطلوب ، تهویه طبیعی در معماری ، تهویه طبیعی ، طراحی پلان ، تامین تهویه طبیعی