حکمروایی خوب شهری در تحقق حقوق عمومی شهروندان

یکی از موضوعاتی که باید به آن توجه شود، اینجاست که بین حکمروایی و حکمرانی تفاوت زیادی وجود دارد. حکمروایی شهری شامل نهادهای رسمی الزامات غیر رسمی، سرمایه های اجتماعی و شهروندان و مجموع روش های برنامه ریزی و حقوق شهری است که مجموع آن مدیریت شهری را تشکیل می دهد. شهروندی مستلزم و قائم به مشارکت است. بررسی تجربیات مدیریت شهری نشان می دهد که مدیریت شهری هیچ گاه به اهداف توسعه و تدبیر امور شهری نخواهد رسید؛ مگر در شرایط اعتماد، همکاری و مشارکت همه شهروندان این موضوع به تجربه ثابت شده است که هیچ نوع طرح و برنامه شهری به ویژه در سطح شهرهای بزرگ بدون جلب مشارکت جمعی فعالانه شهروندان جامه عمل نخواهد پوشید. خوشبختانه موضوع حکمروایی شهری از جمله موضوعات مهم در مدیریت شهری است که درسال های اخیر به صورت جدی دنبال می شود اگر چه در ابتدای راه هستیم اما توانسته ایم این موضوع را به صورت یک رویه در اداره شهر و مدیریت شهری پیگیری کرده و در تحقق آن سهمی داشته باشیم. به نظر می رسد نقطه آغازین مفهوم حکمرانی خوب مساله «مشروعیت» است و حد اعلی آن به حداکثر رساندن عناصر گفته شده در حکمرانی خوب است. در چنین دیدگاهی توسعه و حقوق عمومی در نسبتی مستقیم با یکدیگر قرار می گیرند که هدف هر دو دستیابی به میزان قابل توجهی از عناصر طیفی در حکمرانی خوب است. بنابراین حاکمیت شهری مشارکتی، به مشارکت شهروندان در فرآیندهای تصمیم گیری مرتبط با توسعه و برنامه ریزی شهری اشاره دارد.

کلیدواژه ها:

مشارکت جمعی ، امور شهری ، تحقق حقوق