نقش عوامل موثر بر عدم توسعه فرهنگ پژوهش در سازمان های اجرایی

تحولات زندگی بشر در قرن بیستم نشان از گسترش روزافزون اهمیت علم و تحقیق داشت، به ویژه در نیمه دوم این قرن کشورهای صنعتی و درحال توسعه با آگاهی از نقش پژوهش درخلق فناوری و شتابدهی بهرای توسعه، عمدتا توجه خود را مصروف تقویت و ارتقای بخش تحقیق نمودند. ازاین روست که می توان گفت بین پیشرفت بخش تحقیق و شتاب توسعه فراگیر و پایدار در هر کشور ارتباط مستقیم و قوی برقرار است. نقش پژوهش در توسعه همچنان برجسته و انکارناپذیر است که می توان آن را به دون تردید نیروی محرک توسعه در همه حوزه ها اعم از فرهنگ، اقتصاد، سیاست و جامعه دانست. اما علی رغم اعتراف و اذعان نسبت به اهمیت مقوله پژوهش، این حوزه با دشواری های ساختاری و عملکردی فراوانی روبه رو است. این سازمان ها با چالش هایی از قبیل عدم به کارگیری نتایج پژوهش ها در تصمیم گیری های سازمانی، ساختار سازمانی نامناسب واحدهای تحقیق و توسعه، مشکلات جذب و نگهداری نیروی انسانی کیفیتی در بخش پژوهش، ضعف در برون سپاری پژوهش ها و همکاری با محققان خارج از سازمان، فرآیندهای تعیین اولویت ها و اجرای طرح های پژوهشی و ... روبرو هستند. با توجه به چالش های میکرو، ضروری است سازمان های اجرایی با اتخاذ رویکردهای مناسب و اجرای راهکارهای پیشنهادی، به بهبود وضعیت پژوهش و تحقیق در ساختار خود بپردازند تا بتوانند از نتایج تحقیقات در جهت ارتقای عملکرد و کارایی سازمان بهره وری کنند.

کلیدواژه ها:

پژوهش ، فرهنگ پژوهش ، سازمان اجرایی