بررسی روانشناختی سالمت روانی در طراحی مراکز سالمندی با رویکرد روانشناسی محیطی

به طور کلی در جوامع مختلف بشری از رویکردهای «اپیستمولوژی» تا رویکردهای «پراگماتیستی»، تعاریف و نگرش های متفاوتی به سالمندان و دوره سالمندی وجود دارد که بیش از هرچیز تحت تاثیر نگرش های اجتماعی و ایدئولوژیکی و گاها فرهنگ روزمره زندگی جمعیت جامعه است. در حال حاضر در فرهنگ غالب در جامعه ایران برخوردی دوگانه با این مسئله اتخاذ شده است؛ چرا که از یک سوی زندگی پرتنش و پرتلاطم جاری حاصل از تکنولوژی زدگی افراطی مانعی است برای تامل و تعمق در مفاهیم اصلی انسانی (و دوره سالمندی به طور خاص) و از سوی دیگر ارزش های انسانی ثابتی جدای از ارزش های گذرای فرهنگی در همه زمان ها و مکان ها به چشم می خورند که خواهان درک مفاهیم انسانی و توجه به انسانیت هستند. در این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی، با تاکید بر نظریه های سالمت روان و نظریه های طراحی فضاهای شهری و معماری، تلاش شده است تا معیارهایی در طراحی مراکز تعاملات اجتماعی سالمندی در قالب فضای افزایش تعاملات اجتماعی

کلیدواژه ها:

اپیستمولوژی ، پراگماتیستی ، سالمندی ، روانشناسی محیطی ، معماری ، فضاهای شهری