سیاست های تامین مسکن شهری و برنامهریزی کاربری اراضی شهر

مسکن یکی از مسائل حاد کشورهای در حال توسعه است، فقدان منابع کافی، ضعف مدیریت اقتصادی، نداشتن برنامه ریزی جامع مسکن و سایر نارساییهایی که در زیرساخت های اقتصادی این کشورها وجود دارد از یک سو و افزایش شتابان جمعیت شهرنشین از سویی دیگر تامین سرپناه در این کشورها را به شکلی غامض و چند بعدی درآورده است. تامین مسکن مناسب، در کشورهای مختلف با توجه به شرایط بازار مسکن و میزان نیاز به مسکن و دیدگاه دولت های حاکم برای تخصیص فضا و امکانات، متفاوت و یکی از عوامل تعیین کننده کیفیت زندگی خانوارها می باشد. مشکل مسکن در جهان فراگیر بوده و خاص کشور یا کشورهای مشخصی نمی باشد. نه تنها در کشورهای در حال توسعه بلکه در کشورهای توسعه یافته هم می توان نمونه های متفاوت هرچند به مراتب کمتر را پیدا نمود. امروزه حدود یک میلیارد نفر از مردم جهان در واحدهای مسکونی غیراستاندارد، آلونکها و حلب یابادها زندگی می کنند. بنابراین توجه به سیاست های مسکن شهری و تامین مسکن برای اقشار مختلف جامعه از مهمترین وظایف دولت ها و تصمیم گیران در حوزه های مسکن شهری می باشد. این پژوهش با روش تحلیلی و توصیفی به بررسی سیاست های مسکن شهری و برنامه ریزی کاربری اراضی شهر جهت برنامه ریزی دقیق مدیران و تصمیم سازان در عرصه سیاستگذاری و تامین مسکن برای شهروندان تاکید دارد تا بتوان با شناخت همه ابعاد تاثیرگذار بر مسکن شهری تصمیم گیران مناسب را در این حوزه اعمال کنند. هدف از پژوهش حاضر تشریح و اهمیت سیاست های دولت در خصوص تامین مسکن شهری و همچنین توجه به کاربری اراضی شهر و منطقه بندی شهری به عنوان اصول اساسی در برنامه ریزی مسکن می باشد. بنابراین می توان اذعان کرد که توجه به اصول اساسی در برنامه ریزی تامین مسکن که شامل ابعاد مختلف اجتماعی، فرهنگی، نهادی، زیست محیطی و عملکردی می باشد امری ضروری و اجتناب ناپذیر می باشد که باید همواره مورد توجه مسئولان و سیاست گذاران در حوزه مسکن شهری قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سیاست ، مسکن شهری ، برنامه ریزی ، کاربری اراضی