مطالعه و شناخت معماری مدارس دوره پهلوی اول

مدرسه های قدیمی پس از مسجد دومین بناهای مهم ایران هستند. سابقه مدرسه به عنوان محلی برای آموزش به زمانی قبل از اسلام بر می گردد. دوره پهلوی اول (۱۳۰۴-۱۳۲۰) یکی از مهمترین دوره های تحول معماری در ایران به شمار می آید، به ویژه در زمینه طراحی و ساخت مدارس. این تغییرات به دلیل نیاز گسترده به آموزش و پرورش و همچنین تلاشهای دولت برای مدرن سازی کشور ایجاد شد. در این راستا، دو مدرسه برجسته، دبیرستان البرز و مدرسه انوشیروان دادگر در تهران از آثار معمار نیکالی مارکف، نمونه های بارز از این تحوالت معماری هستند. این تحقیق با هدف شناسایی ویژگی های معماری این مدارس و تاثیرات اجتماعی و فرهنگی بر روی طراحی آن ها انجام شده است. در این مقاله، ابتدا به تجزیه و تحلیل تاریخچه تاسیس و ویژگیهای معماری هر دو دبیرستان پرداخته می شود. سپس، تفاوت ها و شباهت های موجود در طراحی، پالن و تزئینات، مورد بررسی قرار می گیرد. روش تحقیق شامل مطالعه موردی است که با تحلیل نمونه ها همراه است. نتایج تحقیق نشان می دهد هر دو نمونه از منظر شباهت های سبکی و ظاهری به مواردی همچون استفاده از مصالح، تزیینات و اشارات تاریخی شباهت دارند. جمع آوری داده ها از منابع مکتوب، بازدیدهای میدانی، و تحلیل مقایسهای است. این تحقیق به درک بهتر از روند تحول معماری آموزشی در ایران کمک کرده و می تواند به عنوان منبعی برای پژوهش های آینده در این زمینه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، البرز ، انوشیروان ، پهلوی اول