تبیین معیارهای طراحی معماری دوستدار سالمند بر اساس نظریه های سالمت روان

جهان در سایه پیشرفت پارادایم های علمی و تحول، شاهد افزایش جمعیت سالمند است. برآوردها حاکی از آن است که تا سال ۲۰۳۰ میلادی جمعیت سالمندان در دنیا از ۹ درصد به ۱۶ درصد و در ایران از ۵.۶ درصد به ۱۷.۵ درصد افزایش خواهد یافت. دانشمندان سالمتی را یک روش کنشوری وحدت یافتهای می دانند که هدفش به حداکثر رساندن توان فرد است. به نظر وی سالمتی مستلزم این است که فرد طیف تعادل و مسیر هدفمندی را با محیط، یعنی جایی که در آن کنشوری خود را آشکار می سازد، نگه می دارد. از طرف دیگر سالمندان شاهد تقلیل توانایی های بدنی (جسمی) و روانی خویش هستند و انواع بیماری ها و مشکلات روانی آنها را تهدید می کند. در این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی معیارهای طراحی معماری دوستدار سالمند بر اساس نظریه های سالمت روان پرداخته شده و در پایان راهکارهایی چند در راستای تحقق پذیری مراکز سرای نگهداری سالمندی و پیشنهاداتی در حوزه معیارهای طراحی ارتقاء سالمت روان شناختی سالمندان مورد اشاره قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

معماری ، مراکز نگهداری سالمند ، نظریه سالمت روان ، نظریه های تعاملات اجتماعی